(NER MIS TEE EUM SEES SE Ne DRIED ENT 0 RT IPIE PR 
diy u i-es; TET. 
arc 
415 
« Calyae Hepaticae certe involucrum proprium est » L. Hrt. Cliffrt. 
p. 223, et post Linnaeum Leysser: « Calyx pro perianthio non habendus, 
sed. pro involucro, cwm spatio a corolla remotus sit » Fl. Hal. ed. 1783, 
n. 538; item Crantz. A. fasc. 2 (ed. 1769) p. 121; Lamk. Dict. 1, 
p. 169 (1783), nam cf. definitionem verbi Collerette in Dict. 2, p. 64 
et videbis involucrum significare; Adans. Fam. pl. 2 (1163) p. 453 et 
. 460 ad suum Zsopyrum, Scopoli Fl. Carn. ed. 2 (1112) p. 382, 
Roth Tentm. Fl. Germ. T. 1 (1788), 2 (1789), p. 602 Obs., Lumnm. FI. 
Pos. (1791) n. 523, ut olim Linnaeus ad Flor. Svec. ed. 9 (1155), 
n. 480, qui tamen Gen. pl. ed. 1 cum Dillen stetit, porro instabili 
hue et illuc judicio: cf. Sp. pl. ed. 2, Gen. pl. ed. 6 ete. Et ita eum 
considerant DC., Boreau, Crépin, Spenner, Ledebour, Kirschleger, Asa 
Gray, Gras; denique Pritzel; contrariam adhuc favente sententiam 
Noulet Fl. bass. sous Pyr. p. 6, Lestib. Belg. 2, p. 352. 
Organum cui alludimus, infeliciter quidam, Haller, Pollich, Allioni, 
diversi gradus fecerunt, ita ut in Hepatica ceu calycem, in Anemone ceu 
involucrum consideraverint. 
ceurrit haec species frequentissime perigonio hexaphyllo; phyllis 
vero duodenis vidi al Casteillet montis Arlos, Pyr. sept. medior, in quo 
individuo foliola involueri exteriora terna in duo verticilla conspicie- 
bantur, interiora sex alia in unum tantum disposita, omnia itaque simul 
considerata in tria verticilla distributa observabantur. 
< Flores ante anthesim cernui, florentes erecti, postea ita reclinati , 
ut semina humum attingant. » Savi G. Obs. bot. in Neue Annalen der 
Botanik. (Leipz. 1191, T. 1, p. 2). ; 
Variat huc illue per Pyrenaeos quoque, ut primo observavi ad los 
Mulinos sub San Victorian, Sobrarbe, colore florum violaceo rubello, 
albo. Nec isti sunt semper hysteranthei. zi 
leon Engl. Bot. v. 1, t. 51, incaute a Pritzel, ut a Pollini, Spenner, 
Presl, cum DC. Syst. (p. 216, n. 1) citata, pertinet ad Anemonem Pul- 
satillam, cui citat DC. suo loco (p. 192, n. 5) et cui iterum citat Pritzel 
quoque. [ste de distributione geographica speciei agens, le: c.p. 192, 
caute loca natalia Angliae et Scotiae merito exclusit. 
Melchior Sanz Parroch. ad Fanlo me monuit, monticolas Arago- 
nenses uti herba in oleo concocta, efficaciter, ad vulnera sananda. Con- 
firmatur ergo vulneraria proprietas a quibusdam huie herbae tributa. 
Anemone Theophr., Dioscor., Hippocr., Hall.: Pritzel Revis. 
Anemonr. Lips. 1842. ' ; 
Videas, si libet, comparationem hujus generis cum Papavere actam 
a Ruellio, De Nat. stirp. l. 2, e. 107, p. 566, lin. 41 seq. 
SECTIO 1. ANEMANTHUS Exi. 
Anemone narcissiflora (Caesalpini, Penae et Lobelii) L. Sp. 
5, p. 546. Ran. mont. 1, Pen. 
ONTTMSE d Pear Gaud, 5, n. 1096, Pris, Reri. p- 49, 
n. 68, DC. Dub. p. 6, n. 16, ex 1 - 
E gus vasi Eu bum L yw ure oisel. Fl. genr. Fr. tex $ E 
A. fasc, 2, p. 192, t. 3, f. 1, Reichnb. Icon. C. 14. D 4647. Bell. F "Nay rend DOE CI 
nifl.: Zollikof. Tent. Fl. alp. Helv. t. 2, Deless. s. c. p. 4, t. » "Bauh. Hist. pl. 3 
t. 606, P Qu. Pus. 2E 306 fig. et p. 397, Rar. pl. Hiat. 1. 2, p. 235, f. 4, J. Bauh. Hist. pl. 3, 
