423 
Dioscoridis, Plinii et Galeni loca ad Th. minus aut flavum afferant, 
ut videre est inter neoterieos apud Spreng. Comm. in Dioser. 2, p. 616, 
Desf. in Plin. ed. Lemair. V. 7, P. 2, p. 883, Fée in Plin. ed. Panck. 
T. 16, p. 342, Billerbeck, Fraas. Sibthorpii interpretationem non novi. 
SECTIO 1.* EUTHALICTRUM DC. 
Thalictrum tuberosum (Mycoi) L. Sp. 
Enanthe Myconi, Dalech. Hist. pl. Lugd. 1 (1587) p. 785 f. infer. Willd. Sp. pl. Polyandr. p. 1296, 
: n, 5, DC. Dub. p n. e 
ŒE 
n. 3, Sering. Fl. Jardns. 3, p. 7, n, 5, DC . p. 4, n. 5. Mill. Icon, t. 265, f. 2. J. Bauh. Hist. pl. 
3, t. 27, p. 193, f. 1 (pro exceptione inter Umbelliferas ab auctore una comprehensum !); Moris. Hist. 
pl. Oxon. 2, S. 4, p. 438, t. 28, f. 4, n. 13. 
9, Flor. Maj. Jun. Fruct. Jun. Jul. Per regionem mediterraneam, 
mediam praesertim, in calidioribus, solo calcareo. 
Legi in Pyr. Navarr. ad Pamplona, die 10 Jun. 1844. Habui ex 
Castejon vallis Essera, Arag., a Paul Boileau. Ad Carcassonne DC. vidit, 
itemve proxime, in m.* Alaric extare confirmavit "Durieu. Observavi 
sub Canfranc, ad San Juan de la Peña, a la Peña d' Uruel; ad Campo 
et ad Aren; in Sierra de Loarre, ad San Cosme de Guara; ad Car- 
dona, Solsona in vertice montis San Bartolomé, ibidemve proxime in 
m.' Perracamps ete. i 
Multa huie speciei similitudo inest cum Olfa thalictrifolia N. 
Radix grumosa, vel fasciculata, Asphodelorum aut Phellandriorum 
(GZnanthearum) nonnullorum, vel si mavis, exemplo proximiore evocato, 
Ranunculi asiatici (Dioser.) L. more, scilicet fibris multis composita, 
superne plus minus incrassatis, in tubera ovata aut oblongata, subses- 
silia aut longe pedunculata abeuntibus, carne praeditis alba, saporis 
sub-aeris odorisve ingrati: pars tenuis radicis in qualicunque tubere 
plus minus producta, ab uno ad quatuor vel quinque pollices etiam. 
Caeterum rhizoma tenue, horizontale, repens, multis fibris radicalibus 
praeditum, e eujus extremitate plus minus per solum producta plura 
exoriuntur folia elegantissima, tripinnata, petiolo donata tereti, petio- 
lulis sensim procedendo abbreviatis, ferentibus foliola cordato-subrotunda, 
apice dentato-lobata, dentibus aut lobis obtusis; superne amoene viridia, 
subtus pallidiora, glauca, amoenissime venosa; dum folia ista prodeunt, 
adhue tenera et delicata, ea cujusdam Corydalidis esse diceres. Caulis 
aereus sub-teres, striatus, glaucescens, statura plerumque sesquipedalis, 
occurrens tripedalis etiam, plerumque simplex, pauca ferens folia flores- 
que raro solitarios, non raro 5 et plures paniculato-corymbosos , con- 
gestos in extremitate caulis aut ramorum terminalium. Folia simpliciora 
fiunt in superiore caulis parte, foliolis angustioribus, in iisque lobis acu- 
tioribus spectanda; haec folia in caulis extrema parte, vel ad pedun- 
culorum divisiones, denique mutantur in bracteas oblongas, lineares, 
striatas. Perigonium albescens, interdum extus roseum solemniterque 
striatum, staminibus duplo longius, nec adeo facile vel tam prompte 
ac in aliis speciebus caducum. ; ; t 
Antherae tenues, longiuseulae, cum filamentis aequilongae. Carpella 
sessilia, congesta, stipata, ovato-acuta, striata , sulcata, glaucescentia , 
j i te sub-uncinata. Flores parum grate olent. 
a vel patentia ut sese non tan- 
m alterum alteri superimpositum 
