426 
a Th. ruthenico Schraderi non fuit praeter modum deterritus Ledebour, 
FL Hoss p. 9, n.- 1L. 
Quidquid haesitavi in Kochianis prolationibus adhibendis, sed nee 
ipse firmus unquam fuit in speciebus istis agendis (cf. Syn. ed. 1, p. 4, 
ed. 2 les. ets. et proximis infra ad sequentes species citds.). 
Quidam, stolonum praesentia potissimum considerata, T. sylvaticum 
Koch ad insequentem speciem afferre maluerunt; sie Dólliner, Wimmer. 
T. elatum Reichnb. Icon. C. 13, p. 15, t. 35, f. 4633 (quod dubium 
mihi est num stricte respondeat T. elato Murr., Jacq. Hrt. Vindb. 3, 
p. 49, t. 96), varietatem speciei nostrae mihi videtur repraesentare. 
Num T. capillare quoque, Reichnb. Ibid. t. 36, f. 4634, eamdem spe- 
ciem referat loco umbroso ortam, ego quidem suspicor. Interim seeundum 
Meyeri locum, hisce falcitum prolationibus, cum dubio citavi. 
Relatum T. sylvaticum palam facit quam parum (ut in Valeriana 
vulgari) ego faciam evolutionem aut absentiam stolonum in hac specie. 
Sed neque stipellarum praesentia aut defectus, non striarum numerus 
in carpellis ad hasce species firmandas plurimum valent, ex Dölliner, 
quem efrs. apud Koch Add. corr. p. 1016, lin. 2 seq., ut ipsum Koch 
in p. 5, l. 36 seq. 
Antiquorum loca accurate statuere de plantis genus naturale evi- 
denter effieientibus, perdiffieile est. Dicam de Thalictris a Dodonaeo 
busdam (Sm. Fl. Br., Gmel. Bad. Als., Sm. Engl. FL, Bert. It.) ad 
Th. majus citari, iisque libenter assentior. Alii, invito quamvis Hallero, 
Linnaeum sequi maluerunt, qui hujus generis perpaucas novit species, 
illud adhue afferunt ad Th. flavum, inter quos nominare placet Poiret, 
Loiseleur, Naecari, Gorter, D'Avoine et Morren. 
. Syst. 1, p. 169, n. 1 suspicatus est, ut olim Sprengelius?, num 
potior locus ei foret sub T. montano Caesalp. (aquilegifolio Auctor.), 
eui sententiae suffragatur Courtois in Dod. Pempt. Adduxit, vero du- 
bitanter, DC. ad T. majus Jacq. Th. magn. secund. Dod. l. c. (figura 
empta); cui plantae potius quam Thalictro 1.» Dod. jungendam esse 
Dodonaei iconem mihi persuaderem; dum considero Dodonaeum in 
citata figura non finxisse strias quas adesse in primo suo Z'halictro, 
non in secundo, aperte dicit in descriptione. Longi stolones, in nostra 
Vis ee figura inspiciendi, strietius adducerent ad formam sylvaticam 
och. 
dere, revertendo ad Jacquin, imo ad Dodonaeum ipsum. Jacquini de- 
nomimationes, pro certo, laudem non merentur, sed species a viro longe 
praestantissimo solemniter illustratas nefas foret alienis a suis designare 
nominibus. 
Thalictrum minus Dodonaei! 
Dod. St. h. Comm. (1553) p. 133; Rut. sylv. alter. Caes De PI 
St. | 3) p. 133; Rut. sylv. alter. Caes. ts. 1. 9, c. 2, p. 371. Bert. 5, 
p. 482, n. 3, Gaud, 4, n. 1244, Moris Sard. 1, n. 4, Lestib, Botngr. Bele. p. 50, Crip. PI. in As 
