Legi in Pyr. Catal. marit. ad Rosas, die 21 Jun. 1851. Habeo 

 lectum secus Garumnam ad Toulouse ab Arrondeau. Reperii in col- 

 lectione Devilleana s. 1., sed probabiliter lectum in regione inferiore 

 Pyr. septr. mediorum. 



Vix Vaucher denominator dicendus, quia, nee omnia ab eo allata 

 sjnonyma recipienda videntur, neque E. ramosissimum Desf., Vauch. 



1. c. p. 41, t. 6, ab hoc nostro separandum esse, cum auctoribus multis, 

 censemus. Quidam E. multiforme ceu lusura vel formam E. hyemalis 

 considerant; cf. Braun, Flora 1839, p. 307, Kirschl. FL Von. Rhen. 



2, p. 256. 



E, campanulatum Poir. Diet. T. 5 (1804), p. 613, n. 5 quam cer- 

 tissime ad nostram pertinet speciem. E. variegatum Schleich., WilJd, 

 Sp. pi. Crypt, p. 7, n. 10, DC. Fr. Suppl p. 244, n. 1457 a, E. tenue 

 Hopp. , item inter multiformis synonyma adjungerem , cum Vaucher , 

 Loiseleur, quainvis aliter senserint alii, Poir. I. c. Suppl T. 4 (1814), 

 p. 548 Obs. ad n. 16, Mut. Fr. 4, p. 168, n. 7, Godet Jur. p. 842, 

 Koch Syn. ed. 2, p. 967, n. 10, Bert. 1. c. p. 16, n. 9, Gren. Godr. 

 Fr. 3, p. 646 et cum istis semper Willk. Lang. Pr. n. 56, aliique. 

 E. elongatum La Peyr., Hist. ahr. i^l. Pyr. 2, p. 619, n. 7 ad Bayonne 

 indicatum, a DC. Fr. Suppl n. 1457 h relatum est ad E. ramosum,- 

 de sententiae aequitate non dubito ; in La Peyrousei Herbario non re- 

 peritur: de E. elongato WilW. perspicue egit Schlechtendal Adunibr. 

 pi. p. 3, vide quoque Kunze Acotyl. austr. p. 5. E. pannonicum Willd. 

 e Montpellier quoque sese accepisse dicunt Bory Chaub. Pelop. n. 1617, 

 cujus in agro late crescens E. multiforme vidimus, nee plantam ei stricte 

 affinem, quae specie tute ab ea sejungi queat. ReUuquere debuisset 

 Koch Alex. Brauni judicium de E. procero Pollini, Hrt. Prov. Ver. 

 ' 1. cogn. p. 28, ex quo ipse Pollini in Fl. Ver. 3, n. 



2O2T 



in p. m 

 pi. Lugd 



stirpem illam, ceu simpUcem varietatem, ad E. hyemale recte 

 reconduxerat. 



Unicam et ego citavi Matthioli figuram: sed cur ejiceretur altera, 

 1029 insculpta? Similem vel earn repetitam dedit Dalech. Hist. 

 S p. 1071, f. 3. 

 tud Equis. 4 Matthioli ad Ephedram vulgarem traxit Duhamel, 

 Arbr. Arh. 1, p. 219, t. 92, e Matthioli iconibus, quas sibi comparavit. 

 Equis. 3 et 4 Matth. ad Eq. palustre /3 polystachyum citat Sternberg : 

 sed neoterici illud Equiset. 4 Matthioli praeterire maluerunt. Porro, 

 quum e planta sterili figura ilia educta fuerit et ochreae tarn in Equi- 

 seto, quam in Ephedra adsint, prudentius est ab ac se abstinere icone, 

 quamvis admodum Equiseto 3 accedat, et rami aperti, potius quam 

 stricti, ab Ephedra adumbratione fugiant. 



Ord. 137. FIIvICES R. Br. 



Cf. Duv. Jouv. Etude sur le petiol. des Fougeres apud Billot Annot. 

 Fl Fr. Allmgn. ps. 50-60, et ps. 149-58: Particularites des Fougeres, 

 Fee in Bull Congr. hot. hort. Amsterd. (1866) p. 130-7. 



De charaeteribus desumptis e sectione transversaria petiolorum 

 frondium, cf. Leighton Phytologist New Ser. 1 (1855-6), p. 258. 



