4 AANTEEKENINGEN OVER 
komstig uit Bhoetan. Alleen moet ik opmerken dat de eerste 
dwarslijn op de onderzijde der achtervleugels niet «bifid» is tenzij 
bij de exemplaren waarnaar de beschrijving werd gemaakt, de 
donkerbruine lijn op de dwarsader, waarvan de heer Moore niet 
spreekt, met de eerste «subbasal» lijn was verbonden. 
Beide sexen verschillen zeer weinig, naar de beschrijving van 
Moore te oordeelen. 
4. Debis Manthara Felder. 
Novara III, p. 497, N. 861 (1867). 
Is dezelfde als Debis Samio Doubl. and Hewits., Genera of 
Diurn. Lep., pl. 61, fig. 3 en geene varieteit van Mekara Moore, 
zooals in den Catalogus van Kirby is opgegeven. Mekara en Samio 
komen beiden op Java voor, in de bergstreken. Mekara heb ik 
ook van Sumatra, uit de Padangsche bovenlanden, niet van de 
Javaansche exemplaren verschillende. 
5. Catuna (Jaera) Duodecimpunctata Snell. 7%j4s. 
v. Ent. XV (1872) p. 15, Tab. I, fig. 1—3. 
(Aterica Clorana Druce. Trans. Ent. Soc. of London, 
1874, p. 157). 
In eene nadere aanteekening over deze soort (Tijds. v. Ent. 
XXV (1882) p. 223), zeide ik, dat zij in uiterlijk zoo weinig 
overeenkomt met Catuna Opis en Crithea, dat eene generieke af- 
scheiding wenschelijk mogt heeten. Deze opmerking gaf mij 
onlangs aanleiding tot een hernieuwd onderzoek van het, nog 
steeds eenige, exemplaar mijner verzameling en ik besloot zelfs 
om op de onderzijde een gedeelte van den achtervleugel te ont- 
schubben, ten einde omtrent de vorming der middencel juist op 
de hoogte te komen, Toen zag ik dat eene sluiting dier cel 
(dwarsader), hoe zwak ook, toch nog aanwezig mogt heeten en 
dat dus de ware plaats dezer Afrikaansche soort nabij de genera 
Argynnis, Brenthis, Puptoieta en Atella dient te worden gezocht. 
De middencel der voorvleugels is namelijk ook, en wel zeer dui- 
delijk, gesloten. Kleur en teekening van den vlinder zijn verder 
