BIJDRAGE TOT DE KENNIS DER PYRALIDINA. 157 
het midden eene bocht tegen den vleugelwortel maakt. Achter- 
vleugels alleen tegen den voorrand bleekbrnin, overigens licht 
purperrood, voor en tusschen de sterker dan boven uitgedrukte 
witte dwarslijnen, vooral tegen den binnenrand, witachtig gemengd. 
Pooten lang, dun, met dunne sporen, bruingeel, purperrood 
getint; ook de vleugeladeren als bij flammealis. 
Onze drie bovengenoemde soorten der Palaearctische fauna hebben 
kortere palpen, bij den d normaal gevormde, iets gekerfde, kort 
bewimperde sprieten en een iets gewelfden schedel. Hetzelfde is 
het geval bij de Australische Z. pyrosalis Guenée, die even groot is 
als acrobasalis, en bij de kleinere, door mij beschreven Sondaicalis 
en wstalis (Tijds. v. Ent. XXIII p. 200 en 201, XXVI p. 123; 
pl. 6 f. 6 en 7) van Celebes, die ook op Java voorkomen. Bij 
ustalis zijn de lipvoelers breeder en de voorvleugels stomp. 
Java: Buitenzorg, G. J. Oudemans. 
4. Anemosa? roseobrunnea Warren, 
Trans. Ent. Soc. London 1889 p. 260. 
Op de aangehaalde plaats is door den heer Warren eene Zuid- 
Amerikaansche Pyralide beschreven, waarvan ik ook een gaaf en 
frisch paar in mijne collectie heb. Deze voorwerpen zijn in Columbie 
gevangen door Petersen op zijne reis met Baron von Nolcken. 
Warren’s beschrijving mag duidelijk heeten, maar ik moet be- 
kennen dat ik eenigszins toevallig de soort herkende, want het genus 
Anemosa (Butler ?), waartoe de heer Warren zijne roseobrunnea 
brengt, en dan nog wel met een vraagteeken, is, voor zoover 
ik weet, nergens volledig beschreven. Te oordeelen naar eene 
aanteekening van den heer Butler, Trans. Ent. Soc. of London 
1881 p. 588 («The genus Anemosa is nearly allied to Meeyna 
(Guenée), from which it chiefly differs in its more acuminate 
primaries and the greater distance between the first and second 
median branches of the secondaries»), verschilt het niet van 
