164 
gaat, dan zal men van den Goenoeng-Malëmbong tot aan den Goe: 
noeng-Slamat zijn togt dagreizen kunnen voortzetten, zonder zijn 
voet te zien besproeijen, of genoodzaakt te zijn het geringste beekje 
te overschrijden. Men zou slechts den eigenlijken centraalkam vol- 
gen, die bij afwisseling nu in deze, dan in gene rij is gelegen, en 
tevens alle dalen, benevens alle door dwarskloven afgebrokene 
ketenen ter zijde, hetzij ten noorden of ten zuiden, laten liggen. 
De centraalkam zal zich gemiddeld 5 à 800 voet boven den spiegel 
der zee verheffen en eerst aan den westelijken voet des G.-Slamat, 
nabij Pétoegëran (zie hoogte-kaart n°. I), onder water verdwijnen. 
Deze zijn de kusten van dat vijfde , groote, zonderling gevormde 
eiland: J.J. Figuur 2, hetwelk behoort tot de centrale streken der 
Preanger Regentschappen; het is vooral in de nabijheid van den 
rand van dit eiland, dat zich rijën van digt bijeenliggende vulkanen 
verheffen, waar tusschen nog slechts de volgende dalvlakten boven den 
spiegel der zee reiken : a. de vlakte van Bandong , waarvan het laagste 
middengedeelte niet hooger dan 100 voet boven den spiegel der 
omliggende zee rijst; deze stuwt hare golven eenige palen ver 
landwaartsin door het uitloozingskanaal der zoo even genoemde 
vlakte, door de kloof der Tji-Taroem , hetwelk zij in een fjord her- 
schept. Bij Sangjang ëloet ligt de bodem dezer kloof 2000 voet 
lager dande nok der dwars doorbrokene bergketen , welke de voort- 
zetting is van den noordelijken verheffingsrand der Djampang- 
gebergten , en diezich in eene noordoostelijke rigting uitstrekt tot in 
de nabijheid van den G.-Boerangrang. Op dit punt en in de omstre- 
ken van den Patoea bereikt de neptunische formatie van Java hare 
grootste hoogte boven den tegenwoordigen spiegel der zee. — 
b. De dalvlakte van Garoet: deze is van de vroeger genoemde ge- 
scheiden door middel van eene keten, welke uit een aantal af- 
zonderlijke kegels is zamengesteld , waaronder insgelijks de beruchte 
G.-Goentoer wordt geteld. Is het benedenste, noordoostelijke gedeelte 
van dit dal reeds door de baren bedekt, het hooger liggende is 
nog droog en rijst van lieverlede opwaarts tot 1700 voet hoven 
den omringenden oceaan; als « plateau van Tjikatjang» strekt het 
zich verscheidene palen ver zuidwaarts uit tusschen de kegelber- 
gen G.-Pépandajan en Tjikoraï. Hier is het, dat de Tji-Manoek 
