Eerste zone. 7 222 Klimaat. 
met moerassen en wouden, die aan de zuider kust des eilands wor- 
den gevonden, is de vochtigheid des dampkrins nog veel grooter 
dan in de bebouwde vlakten aan de noorder kust van Java. Die 
vlakten, wier getal echter niet zeer groot is, zijn na elken hel- 
deren nacht niet slechts vele mijlen ver met eene witte nevelbank 
ter hoogte van 50 à 100 voet bedekt, maar ook op de aangren- 
zende plateaux liggen dergelijke dikke nevellagen uitgestrekt; zoo- 
dra de zon boven den horizon is gestegen, zetten zij zich uit, 
zij beginnen te zwellen, rijzen allengs boven den rand van het 
plateau, dat in den vorm van trappen eenige honderd voet diep 
naar de zijde der aangrenzende ‘vlakte afdaalt en storten zich ver- 
volgens van den rand als nevelval in de lager liggende vlakte. (Zie 
Noot 2: nevelvallen.) — Rijst nu eindelijk de zon boven den 
helderen horizon, — op welk tijdstip de temperatuur haar laagsten 
stand heeft bereikt, — deelt zij, naar gelang zij hooger stijgt, 
aan de benedenste luchtlagen een hoogeren warmtegraad mede, 
dan worden dauw en nevel op nieuw opgelost en stijgen, voor het 
oog onzigtbaar, als waterdamp in het luchtruim opwaarts. Omstreeks 
10 ure worden zij, op eene hoogte van ongeveer 5000 voet boven 
de oppervlakte des bodens, weder zigthaar, enkele bolvormige 
wolken, cumuli, laten zich bespeuren en zweven in het blaauwe 
luchtruim rond, — de zeewind (te Batavia de noordewind) verheft 
zich nu, en getuigt met de zwevende wolken van de steeds toe- 
nemende verwarming des vasten bodems en van de verdunning der 
luchtlagen , die zich boven het vasteland bevinden, ten gevolge 
waarvan nu de koelere en zwaardere zeelucht kan toestroo- 
men, — nu beginnen de toppen der Kokos-palmen te ruischen, 
de benedenste luchtlagen doen zich weikleurig, witachtig troebel 
voor aan het oog des beschouwers, die op eene verafgelegene hoogte 
is geplaatst (zie Noot 5), de zwevende cumulus-wolken worden 
steeds talrijker, nemen in omvang toe en de toppen der palmen 
buigen zich landwaarts in, ten gevolge van de toenemende kracht 
des luchtstrooms. De opene ruimten, tusschen de wolken, waar- 
door men, als het ware door geopende vensters, het blaauw des 
hemels ontwaarde, worden omstreeks 1 à 2 ure steeds kleiner, 
de wolken smelten meer en meer zamen , vormen eindelijk één 
hd 
