Eerste zone. 2350 Kultuur. 
fels (Kar baoe, s.;, Këbo: Bos bubalus 1. var. sundaica) al plassende 
voortstapt, gevolgd door hun meester, die den ploeg bestuurt, — 
drie à vier maanden later gelijken zij op een veld, met graan 
bedekt, dat door den wind golvend wordt bewogen. Nu eens ont- 
waren wij rondom ons niets dan eene enkele watervlakte — smalle 
dammen , die elkander in verscheidene rigtingen doorkruisen en ter 
naauwernood de breedte hebben van een voet, waardoor de vlakte 
in eene menigte afzonderlijke bekkens wordt afgedeeld — herhaal- 
delijk liepen wij gevaar, bij het voortzetten van onzen togt over 
deze glibberige, hoog rijzende paden, zijwaarts uit te glijden en 
in den modder neêr te ploffen; konden wij destijds onze ver- 
bazing niet verheelen bij het beschouwen dier uitgestrekte velden, 
allen op eene kunstmatige wijze bedekt met water, dat onder de 
stralen der gloeijende, tropische zon verdampt, en gewis de mate 
van vochtigheid der lucht zeer vermeerdert, dewijl de oppervlakte 
van het water der beken daardoor millioenmalen grooter is ge- 
worden, — nu daarentegen zien wij het groene , reeds aanrijpende 
graanveld met touwen omspannen, waaraan kleine zeilen zijn be- 
vestigd, die al wapperend door den wind worden in beweging 
gehouden; hier verneemt men het geklapper en gekletter van een 
kleinen windmolen , ginds ontwaart men een klein wachthuis op hooge _ 
palen gebouwd, waarin, als eene kruisspin in het midden van haar 
web, een dorpeling zit, die van tijd tot tijd aan de uitgespannen 
koorden trekt, welke van daar, als middenpunt, zich in alle rig- 
tingen over het veld uitstrekken — dan spartelen de poppen en vogel- 
verschrikkers, die aan de koorden gebonden zijn, op en neder en 
groote vlugten van kleine rijstdieven, Boeroeng klaten: Fríin- 
gilla oryzivora L., rijzen op van het veld, tot wier verdrijving deze 
aanstalten zijn gemaakt. Komt men nu nog eene maand later, — 
het water is reeds vóór lang afgeloopen, — dan is het veld droog , 
dan ontwaart men allerwege, van verre en van nabij, bontkleurige 
gestalten, — het zijn vrolijk gestemde Javanen, mannen en vrou- 
wen, grijsaards en kinderen , — allen , al/en hebben hunne dorpen 
verlaten om de gulden aren te snijden. 
«Maar, waar zijn dan deze dorpen ? » — zoo vraagt de nieuwlings 
aangekomene op Java: Orang haroe. «Nergens is een huis te be- 
