Kultuur. 
te 
sE 
il 
Eerste zone. 
in cellen voor het jonge broedsel. Slechts de eerstgenoemde soort 
van was wordt door deze diertjes in eene voldoende hoeveelheid 
voor de behoefte der Javanen opgeleverd; zij is zwartachtig ge- 
kleurd, week, kleverig en wordt gebezigd bij het afteekenen der 
gekleurde figuren op Sarong’s (Kaïn patik). Heeft de Javasche berg- 
bewoner behoefte aan dergelijke was, dan neemt hij een stuk van 
een Bamboes-halm van & à & voet middellijn en ter lengte van 5 
à 4 voet, of een Areng-stam, dien hij midden doorsplijt, uithoolt 
en vervolgens de beide helften met touw zamenbindt ; dezen bijen- 
korf hangt hij in eene horizontale rigting onder het uitstekende 
gedeelte van het dak zijner woning. In het voorgedeelte heeft hij 
eene kleine opening gelaten, en hierdoor is het dat de kleine be- 
volking binnenkomt, die de ledige ruimte binnen den tijd van 
eene halve maand heeft ingenomen. Des daags vliegt 3 gedeelte 
dezer diertjes uit; des avonds vereenigen zij zich weder en des 
nachts zijn zij allen bijeen. Zoo huist een diertje, dat niet veel 
grooter is dan eene mier, geen angel heeft, ja, zelfs bij zijn vlie- 
gen niet gonst, in vertrouwelijke nabijheid onder hetzelfde dak 
met den bewoner der dorpen in het eenzame gebergte gelegen , 
het is een der leden van zijn huisgezin en leeft, gelijk. hij „ stil 
en tevreden. 
Tot de ongenoodigde bewoners der Javasche hutten behooren : 
de kleine, bevallige kamerhagedis: Gekko (Hemidactylus) frae- 
natús Boie, die men des avonds allerwege langs de wanden ziet loo- 
pen én met hewonderenswaardige vlugheid eene voorspoedige jagt 
ziet maken op de muggen en vliegen, — de groote, gele, bruin- 
gevlakte Toké s : Gekko (Platydactylus) guttatus «. Gur, die zich 
voornamelijk onder de daksparren der woningen ophoudt en waarvan 
de kleur en de gedaante even afzigtelijk aan het oog voorkomt 
als hij des nachts hinderlijk en vervelend is door zijn luid ge- 
‘schreeuw, wanneer hij mèt regelmatige tusschenpoozen van 5 à 10 
minuten zijn : gek—ooh, 'ek—ooh, ‘ék — ooh, enz., tien à twin- 
tigmaal herhaalt, doch telkens langzamer ‚ op slepender toon , die, 
ten laatste zwakker wordende, in een dof , onaangenaam klinkend 
gesnork eindigt, om na verloop van de straks vermelde korte tusschen- 
poos zijn concert op hoogeren toon en met vernieuwde kracht weder 
aan te vangen. — Onder de vergiftige slangen is het Oelar babi: 
