Eerste zone. 249 Kultuur. 
ten te bereiken. Zij kennen de plaats, alwaar een vruchtdragende 
vijgen- of een Gënitri-boom: Elaeocarpus angustifolius Bi, wordt 
gevonden, welks vrucht voor hen eene groote lekkernij is. 
Morgen, vóór de dag volkomen is aangebroken, zullen wij 
hen van daar in eene tegenover gestelde rigting zien terugkeeren. 
Omstreeks den tijd dat de Kalongs zich uit de nabijheid der 
dorpen spoeden, keeren de rijstdiefjes, die lieve, blaauwachtig 
groene vogeltjes, met roodachtigen snavel, naar het dorpsbosch 
terug uit de velden, waar zij des daags rondfladderden. Zij zetten 
zich bij voorkeur in zekere boomen neder en wel in zulk eene 
verbazende menigte, dat hun getjilp eindelijk in een luid geruisch 
overgaat, dat een tijd lang aanhoudt, doch weldra bedaart. 
De schemering neemt steeds meer en meer toe, in gelijke mate wordt 
het gegons der insekten allengs luider ; het schijnt als hadden de tal- 
looze ‘scharen van cicaden , kevers, tek en andere insekten , die 
zich des daags in het loofgewelf van het geb 
op het ondergaan der zon gewacht, om hun gonzend, (itpend; klate- 
rend, brommend, fluitend, sissend, krassend, snorrend en knorrend 
concert met duizend koren aan te heffen. Het schijnt ons toe, als 
had eensklaps elk blad van het gansche loofgewelf des wouds eene 
stem ontvangen. Is de duisternis zoo zeer toegenomen , dat de glim- 
wormen, Lampyris sp. div., zigtbaar zijn, welke bij duizenden 
door den dampkring zweven als dwaallichten, die fonkelen en 
schitteren als kleine sterren en door hun phosphorisch licht een 
schijnsel werpen op de naastbij zijnde voorwerpen, dan doet het 
geluid der insektenkoren den ganschen dampkring trillen, en kan 
men duidelijk 20, 25, ja, een grooter aantal verschillende klan- 
ken vernemen, voortgebragt door verschillende soorten dier ge- 
vleugelde musici; al deze afzonderlijke geluiden vereenigen zich 
tot een oorverdoovend tjilpend gegons, dat van tijd tot tijd 
sterker wordt, zich luider doet hooren , even als een geruisch, 
dat allengs nadert en in kracht toeneemt, — en, als geschiedde 
zulks op het sein eens onzigtbaren kapelmeesters, vervolgens we- 
der afneemt, doch nimmer geheel ophoudt. (1) 
„slechts 
(t) Dit gegons der insekten was mij menigwerf oneindig hinderlijker dan het steken der 
moskieten, muggen (Njamoek;, vooral wanneer ik des nachts naar rust, naar stilte in de 
