Eerste zone. 266 Tweede gebied. 
dat zij het aangevallene dier, niettegenstaande zijne reusachtige 
grootte, op den rug werpen. Nu beginnen zij het aan alle uit- 
stekende deelen af te knagen, rukken het buikschild vaneen , halen 
het de ingewanden, het vleesch en de eijeren uit het ligchaam, 
waarmede zij hun bloedigen maaltijd houden. Vele schildpadden 
ontvlieden de woede der aanvallers en, de rijtende honden achter 
zich naslepende, bereiken zij gelukkig de zee. Dikwijls gebeurt 
het, dat de roovende honden hunne prooi niet rustig verslinden. 
In menigen nacht komt de vorst der wildernis, de koningstijger , 
Matjan lorèk » Felis tigris L., uit het woud te voorschijn; dan 
staat ‘hij een oogenblik stil, blikt met fonkelend (1) oog over 
het strand, nadert al kruipende met zachten tred en springt ein- 
delijk onder een dof-blazend gebrom met een enkelen zet in het 
midden der honden, die nu naar alle zijden uiteenstuiven en met 
woeste vaart boschwaarts ijlen. Terwijl zij op die wijze zoo snel 
mogelijk voortvlieden, hoort men een meer fluitend dan knorrend 
geluid. — Nu verscheurt de tijger zijne onbetwiste prooi — tenzij 
deze hem door den mensch wordt afgenomen , hetgeen echter niet 
dikwerf. gebeurt. Een twintigtal mijner Javanen verjoeg in den 
nacht van den 14de op den 15den Mei (1846) een tijger, dien wij 
vooraf door een schot hadden verschrikt, en maakte zich toen 
meester van zijne prooi, eene nog levende schildpad, die door zes 
hunner met moeite kon worden gedragen. 
Zoo wordt hier in den waren zin des woord een strijd gevoerd 
tusschen honden en tijgers met de bewoners des ocdaans — met 
de reusachtige schildpad — in een oord, woest en schrikverwek- 
kend, dat nimmer door Javanen wordt betreden, hetwelk de rei- 
ziger, die de wildernissen doorkruist, reeds op verren afstand 
herkent aan de menigte roofvogels (zeearenden? Haliaëtos-soorten), 
die in kringen zweven boven de plaats, waar de met afgeretene 
stukken vleesch bedekte geraamten van schildpadden hun een over- 
vloed van aas verschaffen. 
n paar malen heb ik Evert ene — vurige bollen in den nacht — ef 
-@ oeten 
te slaan. Hadden wij paarden bij ons, dan begonnen deze over hun gan nsche lijf te rillen 
e beven n 
was seo voldoende om den tijger te verjagen. 
