Eerste zone. 290 „ Zesde gebied. 
soorten worden op verschillende plekken , hier afzonderlijk staande, 
elders groepgewijs opwassende tusschen het Alang alang-gras aange- 
troffen; het zijn Andropogon tropicus spr., Roemboet kasang s.: 
Anthistiria arundinacea roxb., die even hoog groeit als Alang, Man ja 
bodas ,: Anthistiria mutica Hassk., welke eene hoogte van 6 à 10 voet 
bereikt , Rottboellia exaltata L., Androscepia gigantea Brogn.,en het 
meer dan alle anderen beruchte Glagah,s ëri gëdé : Saccharum 
spontaneum t., welks rietvormige stengels, die eene dikte verkrij- 
gen van een vinger, met hunne lange bladeren en overhangende 
bloempluimen, zoo hoog groeijen, dat paard en ruiter zich daar 
tusschen kunnen verbergen. Gewoonlijk groeit de Glagah groeps- 
gewijs tusschen het Alang-gras ;het vormt alsdan verstrooid liggen- 
de eilandjes, hooger opgegroeide grashoschjes, die ter hoogte van 
8 à 10, ja, van 12 voet wassen, terwijl de omringende grasop- 
pervlakte slechts ongeveer 4 voet hoog reikt. Somtijds echter vormt 
deze grassoort alléén wijd uitgestrekte wildernissen , waarin geene 
andere grassoorten voorkomen en waardoor men zich met meer 
bezwaar een pad baant, dan door de digtste, oorspronkelijke wouden , 
want bij elke schrede is men genoodzaakt zich met het hakmes 
eene opening te verschaffen, waar men den voet kan nederzetten , 
terwijl men bij iedere struikeling aan het gevaar is blootgesteld, 
om op de spitse rietstengels, als op lansen, gespietst te worden; 
gewoonlijk toch worden de stengels een voet boven den grond in 
eene schuinsche rigting afgekapt. 
Leveren de gemeenschappelijk opwassende grassoorten in de 
noordelijke streken des aardbols een verkwikkend schouwspel op aan 
het oog, vormen zij aldaar groene, fraai gekleurde weidevelden, 
welke honderden van andere plantjes met hunne bloemen sieren , het 
Alang alang-gras daarentegen, dat op de eilanden van den Indí- 
schen archipel groeit, doet niets dan drooge, eentoonige wilder- 
sen ontstaan , die geene afwisseling , geen enkel rustpunt aanbieden, 
waarheen de reiziger zijn blik moge wenden. Beschouwt men 
het veld in de verte, dan ontwaart men in plaats van een aan- 
genaam ‚ groenkleurig tapijt, eene zilverwitte graszee, die golvend 
door den wind wordt bewogen; zet men zijne schreden over der- 
gelijk veld voort, dan is men tot aan de schouders, ja, tot over 
de kin door het gras bedekt. De scherpe rand en de toppen der 
