Eerste zone. 295 Zesde gebied. 
regelmatig en kolossaal opwaarts, dat de verschillende wijze van zijn 
ontstaan, door overstroomende massa’s, zich op de duidelijkste wijze 
openbaart. — Hier in dit bergachtige landschap, dat voor een 
gedeelte het karakter van ontoegankelijke, kolossale woestheid 
draagt, zou men kunnen vergeten , dat men zich tusschen de keer- 
kringen bevond, ware het niet dat kleine groepen van kultuur- 
palmen aan het uiteinde van enge nevendalen zigtbaar waren, 
die ons de plaats aanduiden waar een dorpje ligt. Slechts met 
smalle trappen dalen de Sawah’s aan de toegankelijkste plaatsen 
der hellingen afwaarts naar den oever der rivier, der Tji-Kaëngan, 
die in het allerlaagste gedeelte van dit labirintische gebergte als 
een zilverblanke stroom daarheen kronkelt. 
Het schouwspel, dat dit wijd uitgestrekte dal den reiziger aan- 
biedt, die, gezeten op dezen hoogsten rand, reikhalzend uitziet 
naar een koelen luchttogt, laat zich met geene pen beschrijven. 
(Ten 1 ure kwamen wij vermoeid alhier aan.) Men zou wanen, dat 
het dal alsdan schitterend moest verlicht zijn door de loodregt 
nederdalende zonnestralen , wier gloed de oppervlakte als het ware 
in damp doet opstijgen, — neen, duister en somber ligt het daar 
vóór ons. De bovenmatig verhitte en uitgezette luchtlagen, die op 
de met gras begroeide hellingen rusten, zijn allerwege in eene 
trillende beweging en verliezen op groote afstanden hare doorzig- 
tigheid. De dampkring wordt weikleurig; hij blijft, wel is waar, 
steeds licht, maar is toch troebel, ondoorschijnend. Wanneer dan 
de verstrooide wolken, die daar boven ons in het luchtruim zwe- 
ven, door den oostewind voortgestuwd, hare schaduwen werpen 
op enkele deelen of bergtoppen in het wijd uitgestrekte dal, — 
welke op die wijze beschaduwd, door hunne zwartachtig sombere 
kleur scherp uitkomen op den meer helderen grond, — wanneer 
daarbij nog de rook wordt gezien van brandend Alang alang, waar- 
aan het vuur zich op honderde plaatsen tegelijk heeft medegedeeld, 
hetwelk luid knapt en kraakt en dat, loeijende als een hevige storm- 
wind, steeds hooger en hooger langs de dalhellingen opwaarts 
rijst, dan vertoont zich bij den heldersten zonneschijn, bij de 
verstikkendste middaghitte, het gansche dal in een zeer somber, 
_ twijfelachtig licht. 
