Eerste zonc. 297 Zesde gebied. 
telijke koelte heeft reeds verkwikking aangebragt (78,0° F.). Het 
is doodstil in de lucht; het ruischen van den stroom daar beneden 
ons, die zich met kracht voortstuwt door het woud en door rotsen 
en een aantal watervallen vormt in zijn loop, treft steeds luider 
het oor. Helder stralend rijst de volle maan boven den oostelijken. 
dalrand, terwijl de avondster den westelijken rand reeds is ge- 
naderd. Hoog verheffen zich ter wederzijde van de dalkloof deze 
beide randen, waardoor het zigtbare gedeelte des hemels eng wordt 
beperkt. De stralen der maan werpen een helder licht op deze 
randen en op de golvingen, die zich doen bespeuren in het blade- 
rendak der wouden, welke diep beneden ons den laagsten bodem 
der kloof bedekken. Oostwaarts van ons verheffen zich de woud- 
boomen trapsgewijs boven elkander; zij stijgen opwaarts tegen 
den dalwand, waar het voorgedeelte hunner kroonen door het 
maanlicht wordt getroffen, terwijl de wand zelf nog met duistere 
schaduwen is bedekt. De grenzen, welke het dal omsluiten, de 
rand der zijwanden , waarop slechts nog enkele boomen zich ver- - 
heffen en het Alang-bekleedsel van den vlakken bergschedel een aan- 
vangt neemt, zijn het scherpst verlicht. Het woud daar beneden 
ons, dat onder zijn gewelf zoo vele geheimen van het plant- en 
dieren-leven verbergt, het geruisch der rivier, die voor ons vol- 
komen onzigtbaar daar heenstroomt onder het bladerendak , waarop 
wij nederzien, de stilte, waarin de gansche overige natuur is 
verzonken, die door geen geluid wordt gestoord dan door het 
zachte gekrijsch van een enkelen nachtvogel, de eenzaamheid van 
het landschap, waarin geen menschelijk wezen huist, de koelte 
van den nacht, het wonderschoone licht, dat op dit nachtelijke 
tooneel is uitgestort, dit alles houdt mij hier in de vrije lucht 
aan mijne plaats gekluisterd. Ik heb mij nedergezet onder het 
geboomte, aan den rand des voorsprongs en bewonder in opge- 
togenheid het schouwspel, dat zich voor mijn oog ontwikkelt». — 
Ten 9 ure. «Mogen daar boven ons in het luchtruim afzonderlijk 
drijvende wolken (eumuli) met pijlsnelle vaart naar het westen 
worden voortgezweept, een bewijs dat een sterke oostewind in 
de hoogere lagen des dampkrings heerscht, hier beneden is alles 
doodstil. Slechts van tijd tot tijd doet een zachte wervelwind de 
