Kerste zone. 550 Negende gebied. 
hunnen schedel bedekt met het weelderigst groeijende woudge- 
boomte; dit is vooral dan het geval, wanneer de steilte der 
wanden den schedel ontoegankelijk maakt en de vernielende wer- 
king der bijl voorkomt. Wenscht men een duidelijk beeld te aan- 
schouwen van de majesteit eener tropische woudnatuur, van de 
bewonderenswaardige groeikracht, die zich aldaar ontwikkelt, 
dan bezoeke men den rotswand van het kalkgebergte G.-Noeng- 
nang, welke zich 500 voet hoog, bijna loodregt verheft bo- 
ven het dorpje Goea (regentschap Bandong, distrikt Tjiëa.) 
Reusachtige, meerendeels zuilvormig groeiende boomen, wier 
schoonheid alle beschrijving te boven gaat, worden aldaar gevon- 
den; hunne stammen verheffen zich de een boven den anderen, 
hun loofgewelf rijst als een amphitheater boven elkander opwaarts, 
zij verheffen zich zoo digt nevens elkander aan den steilen wand, 
dat de witte kleur van het gesteente slechts op enkele plaatsen er 
doorschijnt. Andere boomen, en deze maken verre weg de meer- 
derheid uit, hebben geen zuilvormigen stam; zij verheffen zich in 
tegendeel op een korten, als het ware uit wortelen en nevenstutten 
zaàmgedraaiden stam , maar hun bladerendak kenmerkt zich door 
des te grootere weelderigheid en hangt in wijde bogen van den 
rotswand benedenwaarts. Het zijn soorten van het Ficus-geslacht, 
waarvan het meerendeel eigenaardig op kalkrotsen te huis behoort, 
alwaar zij het weligst gedijen. De wortelen van dit geboomte 
kruipen allerwege als slangen uit alle reten, gaten en spleten van 
het gesteente, terwijl de stammen, waartoe zij behooren ‚in gelijke 
rigting als de wand, dat is, loodregt oprijzen. Zij vormen een 
vlechtwerk om alle uitstekende blokken, ja, de voorsprongen en 
lijsten van den wand, welke slechts eene breedte hebben van 4 
à 2 voet, worden er door omsponnen. Laag aan den voet van 
dit woud, dat op eene loodregt staande vlakte groeit, ligt het 
eenzame dorpje Goea aan de noordelijke zijde van den G.-Noeng- 
nang; niet vóór 8 ure zien de bewoners van dit oord de eerste 
zonnestralen, nadat het snuivende geluid der Buceros-vogelen en 
de met tusschenpoozen zich verheffende fijne toon van het geschreeuw 
der Soerili-apen (Semnopithecus mitratus), wier geluid veel over- 
eenkomst heeft met dat van een vogel, reeds sedert geruimen 
