(er | 
| 
| 
erste zone. Negende gebied. 
zekerheid mag worden aangenomen, dat op die kalkrotsen, waarop 
zich geen spoor van aarde laat waarnemen, deze laatstvermelde 
bron als de hoofdbron moet worden beschouwd, waaruit het met 
koolzuur bezwangerde water voortvloeit. Uithoofde de hoeveelheid 
water, welke door uitdamping aan de oppervlakte der bladeren 
verloren gaat, weder moet vergoed worden door het water, inge- 
zogen door de wortelen, die door alle spleten en reten in het 
gesteente indringen, ja, de dorre rots allerwege met levende 
plantenvezelen doorvlechten, en welke met het koolzuurhoudende 
water, waarin opgeloste kalk aanwezig is, in duizendvoudige 
aanraking komen, — zoo rijst hier de vraag of het koolzuur in 
den kalksteen zelven voorhanden mede niet moet geacht worden 
eene bron te zijn, waaruit groeikracht wordt geput door deze 
kolossale vijgenboomwouden, waarvan de weelderigheid alle be- 
schrijving te boven gaat? — Het lijdt geen twijfel, dat de uit- 
wasemingen, ontstaan ten gevolge van de verrotting van mest- 
stoffen, den groei van planten zeer bevorderen; (1) reeds vroeger 
hebben wij doen opmerken, dat dierlijke uitwerpselen, ammoniak, 
aanwezig zijn in de holen, derhalve beneden het gewelf, dat hen 
dekt, en waarop deze wouden groeijen. 
De kalksteenen zijn onderhevig aan eene gestadige verweering , 
en gaan met eene onweêrstaanbare kracht hunne oplossing te 
gemoet. Deelt de meelwitte, poederachtige thallus van een korst- 
mos (2), die eerst een ronden omtrek heeft ter grootte van een 
daalder , doch eindelijk, doordien vele individuën zich met elkan- 
der vereenigen, plekken ter grootte van een 100 tal voeten in 
het rond bedekt, deelt zij, zeg ik, hare schitterend witte kleur 
mede aan de oppervlakte van het gesteente des wands, dat in- 
wendig geelachtig wit is, en bevordert zij de verweering daar- 
van,— zoo lost het steeds doorsijpelende water , dat met koolzuur 
is bezwangerd, voortdurend een groot gedeelte op van den kalk- 
(1) Ik herinner den lezer aan eene proef door Davy aan , waarvan melding wordt 
gemaakt door Boussignault, Laudwirthschaft (Duitsche Eire ad Halle, 1844. 2de deel, 
bladz. 105 
(2) Volgens Liebig, 1. c., bladz. 203, zijn de Tichenes eigenlijke kalkplanten en bevat- 
ten zij oxaalzuren kalk. 
