Eerste zune, 3599 Twaalfde gebied, 
dikwerf honderd voet ver op den vochtigen bodem heen kruipen, tot 
matrix aan Pidëmo ;.: Rafflesia Patma, en aan Brugmansia Zippelii 
Bi. De laatstgenoemde werd ter hoogte van 1 à 14 duizend voet op Cis- 
sus verrucosa Steud. (tuberculata Bl.) aangetroffen; de eerste daaren- 
tegen komt voor op de stengels van Aroi kibarera gëdé: Cissus 
scariosa Bì,en wel bijzonder in de nabijheid der zuider kust. Bo- 
tanici, die het plantenrijk niet in zijn natuurlijken, levenden 
toestand hebben onderzocht, maar hunne kennis dienaangaande 
slechts hebben geput uit de exemplaren door anderen afgesneden, 
verzameld en gedroogd, gelijk onder anderen het geval is met 
Dr. CG. L. Blume, dergelijke botanici, zeg ik, hebben aan deze 
planten (Rafflesiaceae R. Br.) ten onregte de benaming van Rhi- 
zantheae gegeven, een naam, die gepaster zou zijn voor de Bala- 
nophoreae. De genoemde, echte woekerplanten ontwikkelen zich 
niet op de wortelen , maar op het benedenste , houtachtige gedeelte 
van den Gissus-stengel , waar deze over den vochtigen bodem heen- 
kruipt, of zich niet hooger dan 5 à 4 voet boven den bodem 
verheft, en worden menigwerf op een grooten afstand van den 
wortel aangetroffen. De moederplant is tot heden slechts gevonden 
op den neptunischen, vooral op den zandsteenbodem, van Soeka- 
poera, in de Preanger-Regentschappen, tot aan Poegër, gelegen 
in de nabijheid van het oostelijke uiteinde van Java. Nergens ech- 
ter groeit de parasiet Pidëmo op hare stengels in zulken getale 
als in vele centrale of zuidelijke streken van het kusteiland Noesa 
kambangan, alwaar ik deze plant, bij gelegenheid dat ik. dit 
eiland in Mei (1847) bezocht, zoo menigvuldig aantrof, dat ik 
geene schrede kon doen, zonder eenige individuën met den voet 
te vertreden; de oude individuën verrotten even als paddestoelen 
en gaan over in eene papachtige massa. De Cissus, die tot moeder- 
plant strekte aan den Pidëmo, is door mij nergens elders aange- 
troffen dan op een zandsteenbodem en wel het menigvuldigst in 
het centrale gedeelte van Noesa kambangan, namelijk, in die 
streek, welke van het dorp Karang anjar zich uitstrekt tot aan 
de monding der Kali-Sélokaton aan de zuider kust des eilands. 
De rotsgrond bestaat aldaar uit grijzen of zwartachtig grijzen 
zandsteen : L. n°. 1205, die, herhaaldelijk afgewisseld met klei- 
