Eerste zone. 564 T waalfde gebied, 
tamelijk stil en verlaten is. Hier en daar bespeurt men een eek- 
hoorntje, dat zonder geruisch over de takken heensnelt of ver- 
neemt men van tijd tot tijd de klapwiekende vlugt eener duif: Co- 
lumba aromatica e. a., die uit een vijgenboom opstijgt. — Slechts 
de grijze aap Monjet: Gercopitheeus cynomolgus Georr., maakt 
hierop eene uitzondering. Gaarne voedt hij zich met de vruchten 
van vijgen- en van vele andere boomen en uit dien hoofde be- 
zoekt hij niet slechts de oorspronkelijke wouden van deze, maar 
zelfs die der volgende zone, ja, hij wordt tot op eene hoogte van 
5000 voet even menigvuldig in deze wouden aangetroffen als men hem 
in de Rhizophora-boschjes aan het strand der zee ziet rondstappen 
om krabben en mosselen te verzamelen, die bij de eb op het strand 
zijn blijven liggen, ten einde zich daarmede te voeden. Hij houdt 
veel van gezelschap, de eenzaamheid is hem een gruwel en uit 
dien hoofde ziet men hen steeds in kleine troepen van 10 à 50 
stuks bijeen. Menigmaal heeft men hier gelegenheid om zich te 
verlustigen in de zonderlinge sprongen dezer lustige apen , die ook 
hier in deze wildernissen in geenen deele schuw zijn; zoo ziet 
men de wijfjes met hare jongen, die zich stevig aan de borst der 
moeder klemmen, in het geboomte rondspringen, of, zonder 
zich in het minst te bekreunen om de starende blikken des reizi- 
gers, zich schommelen aan takken , die in eene horizontale of schuine 
rigting ver overhangen over den spiegel eener beek. 
Des avonds echter wordt meer leven en beweging in het woud 
bespeurd dan des daags. Heeft men zijne hut doen opslaan aan 
den zoom van het woud of aan de grens waar het eene gebied 
in het andere overgaat, dan ziet men elken avond stiptelijk op 
denzelfden tijd een groote zwerm kleine, groen gevederde pape- 
gaaijen, Psitlacus vernalis ratmn., terug keeren, die men aan hun 
laid, levendig gekrijsch reeds in de verte hoort naderen, en die zich 
steeds op denzelfden boom nederzetten , dien zij den gorigen avond 
hebben verlaten. Hun gekrijsch en gekweel duurt onophoudelijk 
voort, van tijd tot tijd fladderen zij in kleine zwermen rondom 
hunnen boom, totdat het laatste avondrood van den hemel is 
verbleekt. De lezer weet het, onder de evennachtslijn volgt de 
duisternis snel op de helderheid van den dag. Dan verstomt het 
