se 
Tweede zone. 415 3 kultuur. 
lende soort aast; boven elke soort van dergelijk voedsel geeft 
hij de voorkeur aan de vrucht van den koflijboom, die hij bij 
het rijpen er van gaarne bezoekt. Het vleezige, saprijke hulsel 
der vrucht is voor het dier eene lekkernij; de onverteerde kern 
werpt hij later weder uit, welke, naar de verzekering der Java- 
nen, de lekkerste koffij oplevert, hetgeen waarschijnlijk hieraan 
moet worden toegeschreven, dat het dier de rijpste vruchten 
nuttigde. Hij aast daarenboven op vogelen en insekten, is vrolijk 
van aard en vooral, zoo lang hij jong is, zeer vlug en gemakkelijk 
in zijne bewegingen; zonder moeite laat hij zich temmen. Heeft het 
dier zijn vollen wasdom bereikt, dan is het grooter en veel langer dan 
eene kat en wordt in deze zone allerwege in grooten getale aan- 
getroffen. Wandelt men nu des avonds laat door het steeds 
stiller wordende koflijbosch, dan ziet men het diertje somtijds 
tusschen het geboomte rondspringen, waar het door de Javanen 
het meest wordt gevangen. Het zuigt de eijeren uit van wild en 
tam gevogelte, waarop het zeer verlekkerd is en maakt eene 
menigte wilde hoenders tot zijne prooi. Gevangen zijnde, kan 
men het weken lang met Pisang voeden; het wordt weldra 
zoo tam, dat men het los in den Pasanggrahan kan laten 
rondloopen, ja, het volgt dengenen, die het voedt, vooral indien 
het van tijd tot tijd op een hoenderei wordt onthaald, op zijne 
wandeling even getrouw als een hond en laat zich zonder moeite 
grijpen en streelen. 
Zoo lang de koffijstruik nog jong is en vruchten draagt, bereikt 
hij eene hoogte van 12 à 15 voet, zoodat de Javanen zich van 
ladders moeten bedienen om de boonen van de bovenste takken te 
plukken; een oude koflijtuin daarentegen, die vóór 20 jaren ge- 
plant is en waarvan men de boomen in het wild heeft laten 
opgroeijen, sedert zij geene vruchten meer gaven, verdient te regt 
den naam van woud. De Dadap-boomen, die vroeger tusschen de 
struiken stonden, zijn reeds sedert lang vermolmd en geheel ver- 
dwenen, terwijl de stammen der koffijboomen aan hun benedeneinde 
de dikte hebben verkregen van 4, ja, somtijds van 4 voet en zich 
gemeenlijk 50 voet en hooger verheffen; de bovenste takken zijn 
