Tweede zone. 427 Eerste gebied. 
slechts naar eene rigting gebogen en bezitten niet die slangsgewijze 
buiging der vroeger vermelde soort; aanvankelijk zijn zij groen, 
doch, ouder geworden zijnde, verkrijgen zij eene roodachtige kleur. 
Hunne bladeren (frondes) zijn lang, groot en staan op een aan- 
merkelijken afstand van elkander aan de spits van den dikken 
stam. Ten opzigte van de lidteekenen der bladstelen wordt bij deze 
stammen eene even groote verscheidenheid opgemerkt als bij de 
vorigen, doch zij zijn gewoonlijk grooter dan bij genen het geval 
is. — De derde soort is Alsophila debilis ae vr, waarvan de 
bladeren, (die in verhouding van hunne grootte zeer lang zijn, 
doch wier getal gering is, aan een zeer dunnen, slanken stam 
groeijen; deze bezit geene eigenlijke lidteekenen, maar bestaat uit 
niets anders dan uit de verticaal nevens elkander opgeschotene, 
en met elkander zaâmgegroeide bladstelen, welke zijn blijven zitten. 
Zeer gemakkelijk laat zich deze soort op het eerste gezigt reeds 
van andere boomvarens onderscheiden aan den vorm van zijn 
stam, die als het ware uit een bundel bladstelen bestaat en slechts 
ter hoogte van 5 à 8 voet groeit. Verscheidene boomvarens leveren 
het bloedstelpende middel Péngawar djambi. (Zie Noot 9.) 
Pieren. In dit gebied, aan den benedenrand der oorspronkelijke 
wouden, aan de grens der bebouwde streken, is het, dat de andere 
Javasche soort van wild zwijn: Sus verrucosus K. et vn. het 
talrijkst wordt aangetroffen ; zij heeft overigens veel overeenkomst 
met die soort, waarvan wij melding maakten op bladzijde 504, (1) 
en is bij de inboorlingen onder denzelfden naam bekend als deze, — 
Herten (Cervus russa), komen hier insgelijks nog talrijk voor. 
In vele streken van Java, voornamelijk in de Preanger-Regent- 
(l) Op bladzijde 304 en 305 heeft eene naamver geld haer gehad; de lezer gelieve 
nale aldus te verbeteren; op blad L 304, regel 5 van onderen , leze hij Sus vittatus en op 
babe Barsielás leeft end dan de vroeger genoemde soort, doch komt hooger in het 
gebergte voor; de beer van deze laatstgenoemde soort a een takkiger uitwas aan ee 
kop. Dikwerf gebeurt het, dat beide op gelijke hoogte w orden gevouden , ja, zij kom 
niet zelden voor ter hoogte van 6000 voet; Sus vittatus ordt allerwege in teek 
gevonden dan de andere soort. 
