Ld 
Tweede zone. 445 Tweede gebied. 
voet boven den grond, vereenigt met het loof van den Rasamala. 
Hangt dan, op zekeren afstand van den stam, aan een der takken 
een Cissus-rank (C. papillosa, dichotoma) ter lengte van honderd 
voet in eene verlicale rigting benedenwaarts, zonder dat hij in 
takken is verdeeld — of rijst hij in die rigting zoo hoog opwaarts 
(ik weet niet, aan welke dezer beide uitdrukkingen de voorkeur 
behoort gegeven te worden), dan heeft de reiziger bij het beschouwen 
van een dergelijken Rasamala-stam, op die wijze omvlochten en 
met nevenstammen omgroeid, een tafereel voor oogen, dat meer 
dan elk ander geschikt is om hem eene ware voorstelling te leveren 
van de majesteit, van de verbazende groeikracht der tropische 
natuur. — Bevindt men zich op eenigen afstand van eene dergelijke 
streek, bij voorbeeld van een vlakken bergrug, waarop men van 
een hooger gelegen standpunt nederziet, en bestaat het woud, dat 
dien bergrug bedekt, uitsluitend of meerendeels uit Rasamala-boomen, 
dan ontwaart men niets anders dan digt nevens elkander geplaatste 
halve bollen, namelijk, de bovenste helft der kogelronde kroonen, zoo- 
dat de oppervlakte van het gansche woud oogenschijnlijk eene kogel- 
vormige verdeeling bezit; daarenboven zijn die boomen zoo kolossaal, 
dat de bergrug daardoor kleiner aan het oog des beschouwers voor- 
komt, dan hij werkelijk is. Gedurende den bloeitijd der Rasamala-boo- 
men, in de maanden Maart en April, is de oppervlakte hunner 
ronde kroonen allerwege bedekt met de kleine, kogelvormige katjes 
(amenta) der mannelijke bloemen en deze worden in zulk een 
aantal waargenomen, dat de oppervlakte van het gansche woud 
een roodachtigen tint verkrijgt, ja, dat men afzonderlijk staande 
Rasamala-boomen, wier stammen op een grooten afstand des be- 
schouwers in den schoot van het woud verborgen staan, reeds in 
de verte aan de roodachtige kleur hunner kroonen kan onder- 
scheiden. 
De Rasamala-boomen leveren wijders eene welriekende, fijne 
hars, Kandaï door de Soendanezen geheeten, welke uit de schors 
te voorschijn komt, en alsdan eene gelijke mate van vastheid bezit 
als honig, maar aan de lucht blootgesteld zijnde, weldra hard 
wordt en de spleten van de schors vult; in oude boomen, in 
de holten en gaten er van, wordt zij in groote massa’s van onre- 
