RN 
Se 
to 
Tweede zone. Tweede gebied. 
in het midden der stammen, fusschen den bodem en de loofkroonen 
der boomen, — den bodem des wouds ziet men bedekt met eene 
menigte struiken en kleinere boomsoorten, waardoor een _ondoor- 
dringbaar kreupelhout van twijgen en bladeren wordt gevormd, 
dat het benedengedeelte van alle stammen omhult, den oorsprong 
aller lianen voor het oog verbergt. Is er geen weg door het woud 
aangelegd, dan is het ondoenlijk den voet te verzetten, zonder 
zich met het hakmes in de hand en met groote moeite een pad te 
hebben gebaand; bij iedere schrede ontmoet men nieuwe bezwaren, 
die men niet dan met de grootste inspanning kan te boven komen, 
met dat gevolg, dat men, na dezen strijd met de weelderige natuur 
gedurende een half uur te hebben voortgezet, uitgeput van ver- 
moeidheid op den bodem nederzinkt. Het kreupelhout der wouden 
is in deze zone nog digter dan in de vorige, heete zone en zoodanig 
met lianen doorvlochten, dat men bij het struikelen over dezen 
of genen hinderpaal dikwijls gevaar loopt van te stikken, indien 
men bij het vallen met den hals blijft hangen aan een der strik- 
ken, ter hoogte van 5 à 5 voet in eene dwarse rigting boven den 
bodem gespannen, die men echter in het digte bladerengewelf 
van het kreupelhout volstrekt niet kan bespeuren. Ziet men er 
niet tegen op om door het water te waden en het bedeener beek, 
welke het woud doorstroomt, tot zijn pad te kiezen, dan gaat de 
togt sneller vooruit, vooral wanneer groote steenblokken boven 
den spiegel der beek uitsteken en digt genoeg bij elkander liggen, 
om van het eene blok op het andere te kunnen springen. Maar 
zelfs dan nog zet men zijn togt voort onder het groene loof; de 
kroonen der boomen, die op den wederzijdschen oever groeijen, 
breiden zich zoo ver uit, dat zij een schaduwrijk gewelf over de 
beek vormen „waar slechts op enkele plaatsen een zonnestraal kan 
doordringen. 
De kleinere boomen en struiken, waaruit het kreupelhout bestaat, 
trekken het eerst de blikken des reizigers tot zich, doordien zij 
in zijne onmiddellijke nabijheid zich bevinden; het eerst wordt hij 
er mede bekend, uithoofde hij de in bloei staande takken met de 
hand kan bereiken, terwijl bij menigwerf te vergeefs de blikken 
rigt naar het loofgewelf van het hoogstammige geboomte, dat 80 
