Tweede zone. 467 Tweede gebied. 
gebogen hoorn, die op zijn buitengewoon grooten snavel groeit , 
van den B. plicatus (zie bladz. 278); hij is zoo schuw, dat men 
hem bijna nimmer binnen schot kan krijgen, dewijl hij reeds op- 
vliegt, terwijl de jager zich nog op een grooten afstand van hem 
bevindt. Hij bouwt zijn nest in het hoogste geboomte dezer wou- 
den in de zone van 4 à 6000 voet, waar men hem iederen avond, 
zoodra de schemering begint te vallen, ziet heenijlen. Hij vliegt 
steeds gepaard, nimmer in grooter getal en tevens zoo hoog door 
de lucht, dat hij zelfs buiten het bereik van een buksenschot blijft. 
Het gesuis echter van zijne vlugt hoort men zelfs in het binnenste 
der huizen en het knarsend geluid, dat hij van tijd tot tijd voort- 
brengt, is zoo sterk, dat het uren ver door berg en dal weêrklinkt. 
Met het vallen van den avond vangt het gegons aan der insek- 
tenkoren, terwijl overigens stilte begint te heerschen in de gansche 
natuur. Heeft men zich nedergezet aan de grenzen dezer wouden, 
in een eenzaam liggend gedeelte van het gebergte, dat zelden door 
een mensch wordt betreden en laat men van daar zijne blikken 
weiden over het lager gelegene land, dan mag de indruk, dien het 
op het gemoed des beschouwers maakt, hoogst eigendommelijk wor- 
den genoemd. Verre beneden den beschouwer strekt zich de wijde 
vlakte uit, die aan gene zijde door nieuwe gebergten is begrensd. Het 
gansche landschap heeft een donkergroen, somber koloriet, Geen 
luchttogtje wordt men gewaar; de wolken, die een kring om de 
maan vormen, blijven onbewegelijk in het luchtruim zweven; de 
wolkenlaag, die op de helling der verwijderde bergketen rust, 
ondergaat geene verandering, ja, geen enkele van de reusachtige 
bladeren der Pisang-boomen, welke rondom onze hutten slaan, 
beweegt zich in het minst. De gansche natuur schijnt te rus- 
ten in het stille avonduur; slechts het eentoonige gegons der 
insektenkoren en de enkele wachtvuren, die als sterren aan de 
sombere, met wouden bedekte hellingen der ver afgelegene berg- 
keten glinsteren, om telken male te verdooven, zijn zoo vele tee- 
kenen van dierlijk leven en menschelijk aanwezen in de natuur. 
Duidelijker daarentegen dan des daags hoort men nu het bruisen 
„der. nederstortende watervallen. Doch naauwelijks vangt een nieuwe 
morgen aan, — de schoonste tijd des daags onder den tropischen 
