rd 
Derde zone. 487 Klimaat. 
hoogen kegelberg woont, welken men van daar geheel en al kan 
overzien. „Verplaatsen wij ons naar Magëlang en beschouwen wij 
van daar den meer dan tienduizend voet hoogen kegel des G.-Soembing. 
Gewoonlijk laat zich des morgens vroeg geen wolkje in het lucht- 
ruim bespeuren , de gansche berg ligt daar voor ons in den gloed 
der zonnestralen, gelijk wij reeds vroeger (op bladz. 419) hebben 
vermeld in de beschrijving der plaat, behoorende tot den atlas van 
dit werk, Uit het laagland daarentegen stijgt, naar gelang de bodem 
door de zonnestralen meer en meer wordt verwarmd, eene steeds 
grootere massa waterdamp opwaarts, — somtijds gebeurt het, 
dat na zeer heldere nachten de bodem van het dal van Kadoe met eene 
nevellaag is bedekt, welke alsdan door de warmte wordt opgelost — 
en ten 9 ure ontwaart men eene horizontale, lijnregte strook van 
wolken, die ter hoogte van 5 à 6000 voet ter zijde van den G.- 
Soembing zweeft en op. de lager liggende hellingen des bergs eene 
smalle, dwars gerigte schaduw werpt. Deze strook neemt allengs 
in omvang toe; pok in andere gedeelten van het luchtruim, op een 
grooten afstand van den berg, laten zich afzonderlijk zwevende 
wolken (eumuli) bespeuren , zij vereenigen zich omstreeks 12 ure 
allengs tot een geheel, de openingen tusschen de aaneengescha- 
kelde wolken worden kleiner en ten 1 of ten 2 ure ontwaart men 
boven zich een gewelf, waardoor slechts op enkele plekken een 
gering gedeelte van den blaauwen hemel zigtbaar is; de scherp 
geteekende benedengrens dezer wolken reikt iets lager dan de 
toppen van het voorgebergte, wordt derhalve gevonden ter hoogte 
van ongeveer 4000 voet. Omstreeks 5 ure vertoont zich gewoonlijk 
de gansche hemel grijskleurig aan het oog; alle gedeelten van den 
berg , die hooger liggen dan 4000 voet, zijn voor het oog bedekt, 
enkele wolken dalen als nimbus lager naar het aardrijk , de donder 
ratelt, de regen stroomt neder — doch iets later klaart de lucht 
weder op en-er volgt een heldere, door sterren verlichte nacht. 
Had het sterk geregend, dan was de bergtop den volgenden mor- 
gen gewoonlijk bedekt met eene pruik, met eene gekroesde wol- 
kenkap, die eenige uren lang onbewegelijk, star, zijn schedel 
omhult, terwijl nergens elders in het gansche luchtruim een 
wolkje zich liet bespeuren. Op andere dagen draagt de berg des 
