Derde zone. 496 Eerste gebied. 
het zuidoostelijke gedeelte des G.-Ardjoeno, bekend onder den naam 
G.-Widodarèn, wordt een eik gevonden, die tusschen 8 en 9000 
voet een smallen gordel rondom het gebergte vormt; boven dezen 
gordel verheft zich de hoogste top der beide bergen, — die van 
den G.-Kawi 220, die des G-Ardjoeno 1550 voet, — waarop 
geen enkele boom wordt gevonden en welks oppervlakte slechts 
met Festuca nubigena is begroeid. Op beide bergen heeft deze gordel 
eene breedte van ongeveer 500 voet; op den G.-Kawi rijkt hij van 
8100 tot aan 8600 voet en op den G.-Ardjoeno van 8500 tot aan 
9000 voet. (Vergelijk bladz. 755 en 1146 der Ide afdeeling.) Het 
geboomte, dat dezen gordel uitmaakt, groeit niet hooger dan 50 
voet. De stammen dier boomen zijn krom en knoestig, zij hebben 
bogtige, kronkelende takken, welke zich meer in de breedte dan 
in de hoogte uitstrekken en allerwege met mos bedekt en met 
Usneën zijn behangen. Zij hebben een digt gegroeid loofgewelf, 
welks groene kleur in het bruinachtige overgaat. Het karakter 
van dit geboomte mag derhalve te regt alpinisch worden geheeten; 
zij behooren alle tot eene boomsoort, een Quercus, welken de heer 
Miquel, 1. c., bladz. 10, niel kon onderscheiden van Q. pruinosa. 
Wij zullen deze soort voorloopig Q. pruinosa, var. alpina, heeten. 
Maar welk verschil in habitus wordt hij dezen Q. pruinosa niet opge- 
merkt, wanneer hij wordt gevonden ter hoogte van 3 à 5000 voet, 
bij voorbeeld, aan de zuidelijke helling van den G.-Mèrapi, waar 
ik een gedeelte der medegebragte exemplaren verzamelde. Te dier 
plaatse behoort hij tot de grootste woudboomen; lijnregt rijzen de 
stammen opwaarts, als het ware regte. zuilen, ter hoogte van 50 
à 60 voet, waarboven zich het rondachtige loofgewelf nog een 50 
tal voet verheft. Aan de twijgen van het geboomte heeft zich aldaar 
eene groote menigte Orchideën gehecht. 
De bladeren van alle Javasche eiken zijn gaaf (niet bogtig-golvende, 
noch getand); zij behooren, wel is waar, niet tot de reusachtige, 
maar echter tot de hoog groeijende woudboomen, die eene rond- 
achtige loof-kroon dragen op een zuilvormigen stam, een bladeren- 
‚ dat men aan zijne bruinachtig groene of, gedurende den 
bloeitijd, in bet grijze overgaande kleur van dat der overige 
boomsoorten kan onderscheiden. Het eigenlijke gebied der eiken, 
