Derde zone. 509 Eerste gebied, 
bodem reikt. (1) De hoofdtakken van oude, zuilvormige Podocar- 
pus-boomen ontspruiten niet in eene kransvormige rigting aan 
den stam, (2) maar groeijen schuin opwaarts en vormen 
de loofkroon door eene herhaalde, onregelmatige vorksgewijze 
splijting, even als het geval is met hunne naburen de eiken en 
Laurineën , wier bladerengewelf, hoewel geringer van omvang, echter 
digter van loof is. De takken van oude Podocarpus-boomen dra- 
gen een zeer iĳl bladerendak, en zijn menigwerf meer behangen 
met bleekkleurig baardmos (Usneën), dan bedekt met bladeren. 
Zweven dan wolkennevelen door de kroonen van het geboomte, 
gelijk op deze hoogte zoo menigmaal het geval is, zoodat zij slechts 
onduidelijk zigtbaar zijn, ruischt de wind door de naaldvormige 
bladeren, wordt het baardmos al fladderend heen en weder be- 
wogen, dan verkrijgt de omringende natuur, hoe weelderig zij 
zich aan het oog des beschouwers vertoone, een herfstachtig 
uiterlijk. Somtijds ontwaart men op den stam van een omgeval- - 
len Podocarpus latifolia, die in eene schuine rigting tegen het 
overige geboomte is blijven steunen en op die wijze steeds voort- 
groeit, een anderen boom van dezelfde soort, welke zich aldaar 
als pseudo-parasiet heeft ontwikkeld. Op het midden van dien stam 
verheft hij zich, 40 voet hoog, volkomen verticaal als op een 
groenen balk, dien hij ter hoogte van 25 voet boven den bodem met 
zijne wortelen omknelt. — Geheel verschillend van de zoo straks 
beschrevene zuilvormige gedaante is de habitus van Podocarpus 
cupressina, ter plaatse waar hij op nog grootere hoogte en aan 
sterk glooiende, drooge, steenachtige hellingen van bergen groeit , 
mm 
(1) Ik acht mij verpligt de botanici te ed am niet te veel ea en 
de 
aan de beschrijvingen door Dr. Blume gegeven van den habitus der boom 
hoogte, die zij volgens hem bereiken Hij zegt, dat de Boavdreus ater en poeren 
and gek: 00 voet hoog groeijen. Onmogelijk zou hij dit kunnen 
zeggen, indien hij ze ge n had. Geen enkele boom op Java bereikt zulk eene groote h 4 
ae een Ank nakie shan heen De allergrootste Ra la- ‚ dien ik b 
aangetro Ì houwen , was, volgens naau rige meting, 180 t lang (zie 
bladz. 542); gemiddeld wee) bereiken e volwassene individuen dezer soort. bij gevolg 
de grootsten, die in het woud worden aangetroffen, slechts eene wie van 160 voet en 
geen Sadee zn op hes an in dit opzigt met hem worden vergeleken. 
(2) Gelijk Dr. Blume vermeldt (zie Rumphia, Ilde deel, bladz. 218), die zijne beschrijving 
van den bias mh heeft ontworpen naar de uiterste twijgen der loofkroonen 
van dit geboom 
