u k e 
Derde zone. 519 Eerste gebied. 
jen. De wouden, welke hier nog even digt gegroeid zijn als in de 
lagere zonen , worden slechts allengs iets lichter, naar gelang men de 
hoogste grens dezer zone nadert. Onder de kleinere gewassen, 
welke de ruimte tusschen het geboomte innemen, worden er 
eenigen gevonden, die, wel ís waar, niet geheel en al houtachtig 
zijn, gelijk de vroeger opgetelde boomen en struiken in het 
kreupelhout, maar echter zulk eene aanmerkelijke hoogte berei- 
ken, zoo digt nevens elkander groeijen, dat zij met evenveel regt 
tot de struiken mogen gerekend worden, ja, menigwerf strekken 
zij den reiziger bij het voortzetten van zijn togt door de wildernis 
tot een grooteren hinderpaal dan gene. Hiertoe behooren Strobilan- 
thes-soorten _(Acanthaceae), St. imbricata Nees, cernua, hirta 
en vooral speciosa Bl, benevens! elata Jungn., die zich kenmerken 
door hare witachtige , veelal afwaarts hangende bloemhoofdjes ter 
grootte van eene hazelnoot, zoomede door de knoestige geledingen 
harer stengels. Lijnregt als een riet verheft zich de stengel ter 
hoogte van 5 à 10 voet, ja, die van den St. elata wordt 15 à 20 
voet hoog; zij groeijen zoo digt bijeen, dat het ondoenlijk is zich 
zonder hakmes een pad er door te banen en zulks te meer, uithoofde 
de stengels aan hunne basis zoo hard zijn als hout, terwijl die 
der St. elata eene dikte verkrijgen van 2 à 5 duim. Het weeke 
merg , dat deze holle stengels bevatten, overéénkomende met dat van 
Sambucus nigra, wordt door de Javanen tot lampenkatoen gebezigd. 
Op vele bergen groeijen Strobilanthes-soorten tot op eene hoogte 
van 8000 voet. Even digt nevens elkander , in even grooten getale, 
hoewel minder hoog, groeit de fraaije Phymatodes conjugata Pres!. 
(Dipteris conjugata Reinw., Polypodium Horsfieldii Benn., Polypo- 
dium Dipteris Bi), welke hier en daar, op sommige plekken van 
het woud, in zoo groote hoeveelheid voorkomt, dat de opene ruimte 
tusschen de boomstammen bij uitsluiting door haar wordt inge- 
nomen. Het handvormige, leêrachtig drooge loof is horizontaal 
uitgestrekt en kroont den top der lijnregt oprijzende, slanke sten- 
gels (bladstelen), die ter hoogte van 4 à 5 voel opgroeijen , glimmend 
bruin van kleur en zeer hard zijn. Vertreedt men het ritselende 
loof, ten einde zich op die wijze een pad door het Dipteris-baschje 
te banen, dan struikelt en valt men menigwerf , wanneer men 
