Derde zone. 528 Eerste gebied. 
ziet men dergelijke nestvarens, die zich aan den rank van een 
Cissus of van eene andere liane hebben bevestigd, welke van een 
ver vooruitstekenden boomtak afwaarts hangt in eene bergkloof, 
aan welker rand de boom zich verheft; wordt nu een dergelijke 
Cissus-rank door een of ander toeval gebroken en van zijne basis 
gescheiden , dan ziet men de Pisang-achtige, in een kring om den 
rank gegroeide bladeren van den nestvaren , waarvan de binnen- 
ruimte plaats genoeg oplevert voor een ooijevaar met zijne jon- 
gen, hoog boven den dalbodem ‚vrij in de lucht zweven als een 
kroonkandelaar die door den wind ginds en herwaarts wordt be- 
wogen. | 
Laat ons de rijke verscheidenheid van plantenvormen , die wij 
ep onzen togt van de benedenste tot aan de bovenste grens dezer 
zone aanschouwden, nog eenmaal voor het oog onzer verbeelding 
doen voorbijgaan, trachten wij daarnaar het algemeene physio- 
gnomische karakter te bepalen, dan ontwaren wij, dat de ken- 
merken der wouden in deze zone zijn als volgt: to. Het helder 
glimmende, helder groene of geelachtig groene loof der Laurineën, 
wier groote, leêrachtige bladeren eene fraaije, hoezeer niet digt 
bebladerde loofkroon vormen. — 2e, Het digtere, bruinachtig groene 
of in het grijskleurige overgaande loof der Amentaceën , vooral der 
eikenboomen, beladen met eene menigte op zeer verschillende 
wijze gevormde, doch meer platte, dan langwerpige vruchten (ei- 
kels), die van de boomen afvallen en in grooten getale den bo- 
dem bedekken. — 3o. Het fijne, naaldvormige loof der Podocar- 
pen, die zelfs nog aan de bovenste grens dezer zone hoog en zuil- 
vormig opgroeijen. — 4°. In de benedenhelft der derde zone, die 
thans het onderwerp onzer beschouwing uitmaakt, is de zuilvor- 
mige gedaante der boomstammen, die in zulk eene hooge mate 
het karakter der wouden van de vorige zone mag geacht worden, 
nog de algemeene type, hetwelk echter in de bovenhelft der zone 
minder het geval is; in de nabijheid der hoogste grens dezer zone 
nemen de boomen in hoogte af‚ de stammen worden dunner, en 
krommer , waarop echter hier en daar een Podocarpus cupressina 
eene uitzondering maakt. — 5o. Onder de hoog groeijende boomen 
treft men voornamelijk aan soorten der zoo even genoemde fami- 
