Derde zone. 555 Eerste gebied. 
is de doodsche stilte, welke dag en nacht in deze streken heerscht. 
Heeft men nu zijne hutten gebouwd aan de benedengrens dezer 
zone, ter hoogte van 4 à 5000 voet, wacht men duar het val- 
Jen van den nacht af, dan verneemt het oor niet het minste ge- 
ruisch, nergens ontdekt men eenige beweging in het woud , 
nergens een blaadje, dat ritselt; de zuilvormige boomstammen, 
die rondom den beschouwer hunne kruinen verheffen, worden 
steeds minder duidelijk zigtbaar in de digte wolkennevelen, naar mate 
zij op een grooteren afstand van den beschouwer staan, en hunne 
loofkroonen ,- waarnaar wij opwaarts zien, ontwaart men slechts 
door den schemer van den sluijer der nevelen , die onbewegelijk 
op het woudgeboomte rusten. Slap hangen de Usneên aan de twij- 
gen. Deze stilte, welke hier te midden eener zoo buitengewoon 
rijke schepping heerscht, waar het woud zoo welig groeit ‚dat het 
daglicht ter naauwernood eene enkele spleet in het loofgewelf vindt 
om op den bodem door te dringen , waar zulk eene groote verschei- 
denheid heerscht in de plantenvormen, dat geen botanicus in staat 
zou zijn om, binnen het tijdsverloop van eene maand , slechts één 
enkelen dier boomen met al de woekerplanten , die tot de verschil- 
lendste familiën behooren en welke zijne twijgen met groene, bloei- 
jende kussens bedekken, grondig te onderzoeken , — deze stilte maakt 
een diepen indruk op het gemoed. Wordt echter het nevelen{toers 
vaneengereten, verdeelen zich de wolken en valt nog eene zwakke 
straal der ondergaande zon op het bladerendak , dan verneemt 
men onmiddellijk een concert van insektenkoren; het is als of 
het woud eensklaps duizende stemmen had verkregen, die zich 
op elken toon doen hooren, waarvan sommigen een krijschend , 
anderen een gonzend, of een fluitend geluid maken, waarvan de klank 
zoo sterk is, dat men het fluiten van vogelen waant te vernemen; 
terwijl er anderen worden gehoord, die bijna even hard krassen 
als eene raaf. Dit gegons herhaalt zich met korte tusschenpoozen 
en gaat niet over in volkomene stilte, dan nadat de nacht geheel 
is gedaald. Hoort men dan deze duizende geluiden van insekten, 
die zich in de toppen van het geboomte ophouden, omtrent wier 
levenswijze ons niets bekend is, die wij welligt nimmer onder 
het oog zullen krijgen, — dringt dan later door het gebladerte , 
