Derde zone. 5356 Eerste gebied 
het zachte sterrelicht, het licht van vreemde, ver verwijderde 
wereldbollen , waaromtrent ons nog veel minder bekend is, — stelt 
men zich dan voor den geest hoe zwak de kracht van een mensch 
is, dan staart men bijna met weemoed op dezen onuitputtelijken 
rijkdom der natuur, die allerwege , daar boven ons in den sterren- 
hemel, gelijk hier beneden in het dieren- en plantenrijk , volkomen 
ondoorgrondelijk is. 
Bene enkele maal heeft het mij mogen gelukken eenige dier 
avondzangers des wouds te vangen. Ik bevond mij in de maand 
April, 1847, op den G-Wajang, op eene hoogte van 6775 voet, 
derhalve in de bovenste helft der thans door ons behandelde zone; 
elken avond hoorde ik aldaar een concert, dat hier echter slechts 
uit eene enkele soort van geluid bestond. Gedurende die dagen 
heerschte er in het woud en in het gansche luchtruim eene dood- 
sche stille, zoowel des daags als des nachts. Des avonds ten 6 
ure echter: « zoodra de invallende duisternis tot in zekere mate 
is toegenomen, verheft zich plotseling — als op een onzigtbaar 
teeken — een luid tjilpend, snorrend concert, dat heinde en verre 
door het woud weêrgalmt. Eensklaps houdt het weder op om, 
na eene korte tusschenpoos, even plotseling weder aan te van- 
gen en andermaal op te houden; op die wijze duurt het concert 
met snel op elkander volgende tusschenpoozen gedurende een 
à 14 uur. Hetgeen hierbij ten hoogste opmerkenswaardig mag 
worden geheelen, is het volgende, dat, namelijk, de duizenden 
van insekten, die zich in dit concert laten hooren , allen naauw- 
keurig dezelfde maat in acht nemen, dal zij allen volkomen op 
hetzelfde tijdstip aanvangen en ophouden, hoe kort ook de toon 
worde aangehouden of hoe dikwerf de tusschenpoozen op el- 
kander volgen. Geen enkele dier muzikanten, hoe groot hun 
aantal ook moge zijn in dit woud, hetwelk eene halve mijl 
in den omtrek van hun geluid trilt, slaat zijn toon te vroeg of 
te laat aan. Allen doen zij het te gelijker tijd en iederen avond her- 
halen zij hun concert volkomen op hetzelfde uur en dezelfde mi- 
nuut. Zoo dikwerf men met eene brandende fakkel (Obor) deze 
streek nadert, zwijgen allen stil. » — Het was eene fraaije , groen-en 
roodkleurige eicade van de grootste soort, met ondoorzigtige vleu- 
