Derde zone. 545 Tweede gebied. 
schen, de kultuur, geene verandering in den toestand heeft te 
weeg gebragt. Deze grens is als het ware met eene lijn getrokken, 
want eensklaps houdt het geboomte op aan den rand van derge- 
lijke plekken, waarvan de oppervlakte volkomen horizontaal is; 
het schijnt, dat het geboomte zich geen enkelen voet verder naar 
die zijde wil uitbreiden, om ook den horizontalen bodem — het 
gevulde bekken van een voormalig meer — mel zijne schaduwen 
te dekken. Slechts kleine struiken, als Buddleia Neemda Ham , wor- 
den in menigte aan den rand dier vlakten aangetroffen. 
Gelijk de Rawa’s van het heele diepland worden bevolkt door 
de kleine Meéliwi-eenden (Anas arcuata), zoo plast hier, in de derde, 
koele zone, de veel grootere Javasche bergeend, Anas superciliosa 
Latham, op den spiegel der meren, waarin eene menigte kleine vis- 
schen, zoetwaterschelpdieren en kikvorschen worden gevonden. 
De larven van kikvorschen, Tjebong j. (donderpadden), maken 
het hoofdvoedsel uit der watervogels in deze zone, vooral der berg- 
eenden, welke van de Méliwi’s verschillen door eene donker blaauw- 
groene vlek ter zijde van de vleugels. In plaats der reigers, Ciconia- en 
Ardea-soorten van het diepland, welke aldaar langs den oever van 
moerassen door het water waden, zwemmen hier op de meren 
der derde zone waterhoenen, Gallinula-soorten, benevens eene 
Fulica; zij doorklieven den stillen waterspiegel, waarboven Plotus 
melanogaster zijn kop verheft. In de Télaga-Patengan wordt deze 
vogel, die wij reeds in de eerste zone hebben leeren kennen, nog 
menigwerf aangetroffen. Op al de meren, welke ter hoogte van 2 
à 6000 voet zijn gelegen, worden de volgende, kleinere water- 
vogels in groot aantal gevonden, namelijk Fulica lugubris 
mau., die geheel en al zwart van kleur is, met uitzondering van 
het voorhoofdschild, dat zich uitstrekt tot op het middengedeelte 
van den schedel,en van den snavel, welke beide wit zijn; — 
wijders de kleine, bruinachtig gekleurde Podiceps philippensis Temm. 
en onder de waterhoenders vooral Gallinula phoenicura Lath., met 
witte borst en G. orientalis Horst. , welke zich kenmerkt door zijn 
scharlakenrood voorhoofd en snavel. Deze waterboenders en eenden 
vinden eene schuilplaats in het 2 à 5 voet hooge kalmoes, dat 
den oever van het meer omzoomt en waarin zij hunne eijeren 
35 
