Derde zone. 546 Tweede gebied. 
leggen; vele dezer waterbewoners worden echter hier gevangen 
in strikken, door de bewoners van Diëng tot dat einde gespannen. 
Verscheidene dezer meren , zoo als, bij voorbeeld, de Tèlaga-Tjebong, 
zijn eng omsloten door hooge bergwanden. Werpen deze bergen 
met de wouden, die hen van den zoom des waters tot op hunnen 
top bedekken, sombere schaduwen over het meer, dan zijn de 
zwarte ligchamen der Gallinula phoenicura voor het oog onzigt- 
baar op den spiegel van het water, dat even zwart gekleurd 
toeschijnt; doch reeds op verren afstand ontwaart men hare schit- 
terend witte borstvederen en het witte voorhcofdschild der Fulica 
lugubris, die als zoo vele helder lichtende stippen ginds en herwaarts 
over den spiegel glijden. 
De plaat, voorkomende in den atlas van dit werk en het opschrift Tela- 
ga-Patengan dragende, stelt voor een gezigt op dit meer. De beschou- 
wer wordt verondersteld zich te bevinden op een eiland, dat in de nabijheid 
van den westelijken oever is gelegen ; hij rigt zijne blikken over de noordelijke 
helft van het meer naar het oosten, naar die zijde, alwaar verre van hem op 
den achtergrond de G-Patoea zijne stompe spits verheft. Het meer ligt 4790 
voet boven den spiegel der zee, behoort derhalve tot de benedenhelft der derde 
zone en is heinde en verre omgeven door een digt en hoog groeijend woud, 
dat voornamelijk uit eiken en Podocarpus-soorten bestaat. Aan het einde van den 
voorgrond bevindt zich eene lange heuvelstrook , die zich tot in het meer uitstrekt; 
het is een schiereiland , dat eene knodsvormige gedaante heeft en met den noordelij- 
ken oever slechts door middel van eene smalle landengte verbonden ìs, waar wij 
onze hutten hebben doen opslaan tusschen het geboomte. Een smalle zeearm, 
die hier niet zigtbaar is, scheidt dit schiereiland van de wouden , welke aan gene 
zijde oprijzen ; deze vormen een donkeren achtergrond, waarop het hooge ge- 
hoomte, dat zich verheft op het schiereiland en hetwelk door het volle licht der 
zon is beschenen, scherp uitkomt. Het kreupelhout van het woud is weggehakt en 
het grootste gedeelte der hooge woudbewoners is door de bijl geveld , zoodat de 
gespaarde boomen op een grooten afstand van elkander staan. Des te duidelijker 
valt hunne gedaante in het oog, die ik hier, zoo mede op den voorgrond der 
teekening , zoo getrouw mij mogelijk was, heb afgebeeld. Het zijn bijna uitsluitend 
Ki mérak en Ki poetri-boomen, Podocarpus bracteata Bl. en cupressina R. Br,, 
die bij het vellen der andere boomen, om hunne kolossale grooite, zijn ge- 
spaard gebleven. Niet slechts ten opzigte van den vorm hunner kroonen, de 
verdeeling der takken, maar in hunnen ganschen habitus hebben zij zulk eene 
overeenkomst met elkander, dat men P. cupressina door zijn fijner, naaldvormig 
