me 
Derde zone. 547 Tweede gebied. 
foof niet van den eerstgenoemde kan onderscheiden, dan wanneer men zich in 
de onmiddellijke nabijheid er van bevindt. Helder grijs, witachtig van kleur , in 
scherpe omtrekken verheffen zich hunne slanke, zuilvormige stammen op den 
donkeren achtergrond; eerst nadat zij eene aanmerkelijke hoogte hebben 
verkregen, schieten zij schuin opwaarts gerigte takken, die zich vervolgens 
herhaaldelijk vorksgewijs verdeelen , eindelijk zeer dunne twijgen vormen en, 
wel is waar, geen schermachlig, doch evenwel een zeer uitgestrekt loofgewelf 
hebben, dat eerder breed dan rond mag geheeten worden. 
De wouden, welke dit meer omringen, overtreffen in omvang alle anderen dezer 
derde zone op Java. Binnen eene uitgetrektheid van verscheidene dagreizen 
wordt in deze wildernissen geen menschelijk geluid vernomen; slechts hier en 
daar ontmoet men eenige zwarte apen, Loetoeng: Semnopithecus maurus, 
in deze wouden. Stil en eenzaam ligt het zeegroene meer hier tusschen het 
geboomte, in welks gebladerte geen windtogtje ruischt; geen golfje rimpelt de 
gladde watervlakte , behalve de kringen, welke plassende wilde eenden (Anas 
superciliosa) doen ontstaan. Nergens op dit eiland vinden zij zulk eene uitmun- 
tende schuilplaats als hier op dit grootste van alle Javasche bergmeren, aan 
welks oever, die met gras, Buddleia en anderen struiken is begroeid, zij ín grooten 
getale nestelen. Op zijn spiegel drijven lange, dikke Conferven, Chara-soorten , 
benevens eene verbazende menigte Potamogeton indicus Roxb. die op den 
rotsachtigen bodem van het meer wortelen ; in de dooreengegroeide, in het water 
drijvende massa's dezer planten wordt eene zeer groote menigte eenhuizige 
schelpdieren, Gyclostoma- en vooral Melania-soorten gevonden. 
Tusschen gindsche boomstammen, in de nabijheid der hut, stond ik met Dr. 
Fritze, mijn reeds voor lang gestorven vriend; van daar beschouwden wij dit 
tooneel-des vredes, het stille meer, dat nog blonk in de stralen der avondzon. (1) 
«Terwijl wij vol bewondering aan deze plaats gekluisterd stonden, daalde 
langzaam en onbemerkt de zon beneden den horizon en heinde en verre ver- 
breidde zich om ons het nachtelijke duister. Eensklaps lieten zich eenige insekten- 
koren vernemen, doch weldra verstomde ook hun gegons. De koude, die hand over 
hand vermeerderde bij het toenemen der duisternis en er als het ware gelijken 
{red mede scheen te houden — de temperatuur der lucht bedroeg 8,09 R. — 
dreef ons in de nabijheid der kleine wachtvuren, die de Javanen kier en daar 
tusschen de boomen hadden ontstoken. Weldra was de nacht volkomen gedaald ; 
wij konden nu niets meer onderscheiden*in het woud dan het roodachtige schijn- 
sel der vuren, die opflikkerden tusschen de stammen der woudboomen. Wij 
wachtten hier op de komst der achtergeblevene Koeli's, die onze goederen 
droegen. Inmiddels werd de oostelijke hemel, in de rigting waar de stompe 
kegel des G-Patoea zich verheft, allengs helderder; de zilveren schijf der maan 
4) Op den sten Julij, 1837. 
