Derde zone. 549 Tweede gebied. 
groene bekleedsel, naar het laagst geenen aient van ne ririge 
afloopt, waar men het kleine meer vindt. Een half 
zweeft boven de vuilgrijze hutten der dorpen, die men aan het ostelijke ge- 
deelte van het plateau ontwaart. Allerwege stijgt de rook door de daken der 
hutten, die met Alang alang zijn gedekt en, wanneer zij door de zon worden 
beschenen , bijna als zilver blinken; die rook strekt ten bewijze, hoe gaarne de be- 
woners van bet gebergte bij hunne vuren zitten, die zij in hunne hutten 
onderhouden zoo lang de hooger stijgende zon niet een zekeren warmtegraad 
aan den dampkring heeft medegedeeld. Menigwerf ziet men de gansche vlakte 
des morgens met rijp overdekt. 
Op den voorgrond verheffen zich de staïnmen van eenige boomvarens, 
Balantium magnifieum de Vr. (zie vroeger bladz 515.), uit het gebladerte van een 
boschje van jonge Albizzia montana Benth., waarboven zij hunne schermen 
uitbreiden. Hier en daar werpt de biidervikrton van een eik, Quercus placen- 
taria B, welke door de vernielende bijl tot heden is gespaard, hare schaduwen 
er op neder en breidt hij 50 à 70 vaet boven den bodem zijne kronkelende takken 
uit, die met dikke moskussens en varens bedekt en met Usneën zijn behangen. 
De ruïne, die de beschouwer aan de linkerzijde der plaat ontwaart, is eene naauw- 
keurige afteekening van den tempel Tjandi-Werkodoro (vergelijk de Ide afdeeling, 
bladz. 286); hij wordt echter niet aan dien kant, maar aan de zuidzijde van 
het plateau gevonden en is door ons te dezer plaatse gesteld, ten einde den 
lezer eene duidelijke voorstelling te leveren van den bouwtrant der talrijke, kleine 
Siwah-tempels, die in dit gebergte allerwege in het rond verstrooid worden 
gevonden en onder welk aantal deze het best is bewaard gebleven. Wat 
overigens de topographie van dit landschap betreft, deze is met de meeste 
naauwkeurigheid gevolgd. 
In Midden- en in Oost-Java behooren in deze zone twee boom- 
soorten eigenaardig te huis, die aldaar gezellig en in grooten 
getale nevens elkander worden gevonden, de Aunggring- en de 
Tjëmoro-boom; deze boomen zijn derhalve, zoowel uit een physio- 
gnomisch als uit een geographisch oogpunt, van veel belang te ach- 
ten: elke der beide soorten vormt wouden op zich zelve, waarin 
geen ander geboomte voorkomt en verdient derhalve ten volle als 
een afzonderlijk woudgebied dezer zone te worden beschreven. 
DERDE GEBIED. 
ANGGRING-WOUDEN. 
Kajoe anggring j : Parasponia parviflora mia. (Geltis montana 
Jungh. ), een boomtje behoorende tot de familie der Urticeae: Celtideae, 
groeit aan de zuidelijke helling des G-Mérapi, ter hoogte van 5 
