Er 
le} 
kei 
Vierde zone. Klimaat. 
De groote donkerheid der slagschaduwen, die met scherpe grens uil- 
komen tegen het licht, zoo mede het snel dalen der temperatuur na 
zonsondergang, zijn verschijnselen, welke uit dezelfde oorzaak 
ontstaan, in lager gelegene zonen niet in die mate worden waar- 
genomen en uit dien hoofde mogen geacht worden kenschetsend te 
zijn voor de hooge bergtoppen in deze zone. Menigwerf neemt de 
zuidoostewind in het middaguur of in den namiddag in kracht toe en 
wast aan toteen storm; de geringe warmte, door de zonnestralen op 
den bergtop ontwikkeld, wordt dan binnen korte oogenblikken daar- 
aan weder ontvoerd; de temperatuur rijst bij dergelijke gelegenheid 
niet hooger dan 7 à 9 graden R. en de Javanen schuilen tusschen 
het geboomte, indien dit op den bergtop wordt gevonden, of krui- 
pen in holen of spleten der rotsen om zich, zoo mogelijk, te 
beschutten tegen den snerpend kouden wind. Dit gebeurt echter 
slechts zelden. Gewoonlijk gaat de dag voorbij, terwijl slechts een 
zacht suisen van den oostewind wordt vernomen, dat herhaalde- 
lijk in volkomene windstilte overgaat. Wolkennevelen, nu eens dun 
gelijk een floers, dan weder digt en somber zweven menigwerf en 
met ijlende vaart over den bergtop heen; nu eens is de zon half 
verduisterd, dan weder ziet men geheel niets van haar licht en 
eenige oogenblikken later wordt men door hare helderste stralen 
heschenen. Dit spel der wolken is de eenige beweging, die zich 
in den dampkring laat bespeuren; geen enkel geluid breekt de stilte 
af, welke op deze bergtoppen heerscht. Dikwerf ijlen dergelijke wol- 
kennevelen snel en dwarrelend over den bergtop heen, hoewel zich 
niet het geringste luchttogtje laat waarnemen en nief de minste 
beweging in het gebladerte der boomen wordt bespeurd. Allengs 
houdt het voorbijtrekken van nevel over de bergkruin op, om- 
streeks 4 à 5 ure hedaart de wind meer en meer en, naar mate de 
zon ten ondergang neigt, dalen insgelijks de wolken lager en lager. Zij 
rollen als het ware langs de helling bergafwaarts; hier hangen zij als 
dikke massa’s in eene kloof, ginds drijven zij over een bergtop heen, 
dien zij nu eens in haren boezem verbergen, dan weder zigtbaar laten. 
Het is een verheven schouwspel, dat men steeds met nieuwe bewonde- 
ring blijft aanstaren. Doch naauwelijks is de zon tot aan den horizon 
genaderd, nog beschijnt zij met hare schuin gerigte stralen 
