Vierde zone. 568 Klimaat. 
wordt schijnbaar herschapen in een sneeuwveld , waar boven gind- 
sche met wouden bedekte bergtoppen als donkere, duistere gestalten 
zich hier en daar verheffen. Na zeer koude, heldere nachten is het 
bovenvlak der wolkenzee aanvankelijk volkomen effen en horizontaal, 
doch komt in de zonneschijn allengs in beweging, begint in baren te 
rijzen af te dalen en zich op een te stapelen. Stijgt de zon vervolgens 
nog hooger, dan begint andermaal het spel der opdwarlende wolken 
en even als op den vorigen dag plaats had, zweven nu weder neve- 
len van tijd tot tijd over de bergkruin. Gewoonlijk ligt het vroeger 
vermelde wolkendak ter hoogte van 5 à 6, of 64 duizend voet over het 
land uitgestrekt. (Vergelijk bladz. 241 der It afdeeling en Sla- 
mat Figuur 5, wijders bladz. 581 en de plaat, voorstellende een 
gezigt op den Goenoeng-Gëdé.) Somwijlen zweeft een dergelijk 
wolkengevaarte slechts boven een gedeelte des lands, vormt het 
eene bank van geringe uitgestrektheid, die binnen scherp getee- 
kende grenzen is ingesloten en aan de randen gekarteld is, (verge- 
lijk Slamat Figuur 5); in de droogste maanden des jaars, in Augustus 
en Seplember , wordt ‚na sommige nachten , geheel geen spoor er van 
waargenomen. Dan echter zijn de benedenste lagen des dampkrings, 
welke op de uitgestrekte vlakten rusten , tot eene hoogte van 7 à 8000 
voel gewoonlijk met eene soort fijne nevel aangevuld het is een zonder- 
linge (drooge?) nevel, die, op korte afstanden, doorschijnend en on- 
ziglbaar is, maar op een grooten afstand genomen — minstens van 
eenige mijlen — de lucht troebel en ondoorzigtig maakt. Deze 
nevel is aan zijne oppervlakte door zulk eene scherp geteekende 
grens van het hooger rijzende gedeelte des dampkrings gescheiden, 
de oppervlakte er van strekt zieh zoo volkomen horizontaal uit, 
dat men in staat is aan den ver verwijderden horizon hoogte- 
hoeken daarop te meten, als ware het de zoom der zee. 
(Vergelijk bladz. 745, 751 en 778 der IIe afdeeling.) Wanneer 
„de op- of ondergaande zon, aan de overzijde des bergs, van 
welks top de beschouwer de blikken in het rond laat wei- 
den, eene met scherpe omtrekken geteekende, kegelvormige 
schaduw in de lucht werpt, waarin schijnbaar geen spoor van 
waterdamp, geen wolkje aanwezig is, dan kan men, bij het 
beschouwen van den ver verwijderden horizon, zeer spoedig 
