Vierde zone 569 Klimaat 
de overtuiging erlangen, dat een dergelijke fijne nevel in de be- 
nedenste lagen des dampkrings wordt gevonden en dit is voorname- 
lijk het geval, indien zich nog andere hooge bergen in de nabij- 
heid verheffen. (Vergelijk bladz. 495 der II°® afdeeling.) 
In de onmiddellijk voorafgaande bladzijden heb ik getracht den dage- 
lijkschen gang der veranderingen in het weder te schetsen , gelijk ge- 
woonlijk wordt waargenomen in het drooge jaargetijde. Te midden 
van den regen- of noordwestmoesson daarentegen gebeurt het 
somtijds, dat zelfs de 9000 voet hooge bergtoppen — al duurt 
zulks slechts kort, hoogstens één of een paar dagen — in sombere 
wolken zijn gehuld. Komt men nu des avonds van een dergelijken 
dag op den bergtop aan, dan blinkt geene ster aan den blaauwen 
hemel, dan wordt het oog niet door het avondrood vervrolijkt. On- 
bewegelijk ligt een dikke nevel op het gebergte. Ontwaakt men dan 
den volgenden morgen vroeg met de hoop het schitterende schouwspel 
der opgaande zon te ontwaren, hoe ziet men zieh dan te leur gesteld ! 
Het wordt bijna geen dag. Eene grijskleurige schemering dringt door 
het loofgewelf der boomen en de fijne, digte nevel rust onbewegelijk 
op den bergtop. Geen levend wezen laat zich horen en het geluid des 
roepende wordt als het ware verstikt, want de klank zijner stem plant 
zich slechts tot op een kleinen afstand voort. Uren, ja, halve dagen gaan 
voorbij, zonder dat een enkel blaadje in het woud ritselt , zonder dat 
zich ergens de geringste beweging laat bespeuren. Heinde en verre in 
het rond schijnt alles uitgestorven. Ook in het luchtruim is alles 
doodstil en de indruk „ welken dit alles te weeg brengt, is zoo treurig , 
de eentoonigheid en de diepe stilte maken dien zoo vermoeijend, 
dat ligt een bang gevoel zich van den reiziger meester maakt. 
Daalt dan eindelijk de nevel, verdeelt deze zich, na somtijds den 
bergtop gedurende twee dagen te hebben omhuld, dan vertoont zich 
als door een tooverslag voor zijne blikken de pracht der gansche 
natuur — de blaauwe hemel, zonneschijn, een bloemrijk woud - het 
wolkenheir daar beneden en het uitzigt over het wijd uitgestrekte 
land rondom den bergtop — dit alles aanschouwt hij dan op denzelf- 
den oogenblik! — en stelt zijn voorgenomen vertrek gaarne weder uit. 
Eene vlugtige beschouwing der flora is reeds voldoende om het 
besluit op te maken, dat de intensiteit des lichts, die toeneemt 
