Vierde zone. 582 Eenig gebied. 
aan de spits van elke twijg, de albastwitte kleur der bloemen in het 
oog blinkt. Deze groeijen in bloemtuilen en geven aan de kogel- 
vormige loofkroon dezer boomtjes allerwege dien blanken tooi, 
welke nog wordt vermeerderd door het meer witachtig dan 
kopergroen koloriet der bladeren, die met een week, wollig, 
viltachtig bekleedsel zijn overtogen. Het lagere gedeelte der twij- 
gen tot aan den stam of hoofdtak is bezet met doode, verdorde 
bladeren, die als naalden slap afwaarts hangen; hunne bruine 
kleur doet zich des te donkerder aan het oog voor, naar gelang 
het benedenste gedeelte der loof kroon meer beschaduwd is, want 
hare bladeren groeijen zoo digt bijeen, dat er geen licht van boven 
kan doordringen. De stam is bruin van kleur en bedekt met eene 
in de lengte gekorvene en gespletene schors. (Op de plaat Goe- 
noeng-Gëdé ziet men op den voorgrond een jong Sëndoro-boomtje, 
dat eene hoogte heeft bereikt van ongeveer 7 voet.) Stelt men 
zich de drooge, witachtig glimmende bloesems voor den geest 
der kleine Gnaphaliën, die in Europa langs wandelpaden en 
grasperken worden gevonden, en denkt zich vele duizenden dezer 
bloemen ontwikkeld in den omvang der kroon van één boomtje, 
dan zal men een beeld verkrijgen dat eenige overeenkomst 
bezit met de Antennaria javanica pc. (Gnaphalium javanicum 
alior.). Mijlen ver herkent ‚men deze boomen aan hare wit- 
achtig blinkende kleur, aan hare gekroesde, ronde gestalte, 
vooral indien zij in eene met gras begroeide streek tusschen 
donker groen gekleurde Myrica, of in boschjes van Albizzia montana 
opwassen. Met verrukking rust alsdan de blik op de buitengewoon 
fraaije, bonte schakeringen van het groen en op de zoo verschil- 
lende vorm en verdeeling van het loof, hetwelk dit geboomte eigen 
is. Zijn zij daarentegen volwassen, dan worden de stammen 
krommer; zij bereiken de dikte eener dij , en eene hoogte van 10 à 
15 voet, alvorens zij takken schieten en de loofkroon vormen , wel- 
ker kruin zich dan 20 à 25 voet boven den bodem verheft. Menigwerf 
ziel men duizenden dier oude boomen groepsgewijs, digt nevens 
elkander staan. Treedt men een dergelijk Antennaria-woud binnen 
dan bespeurt men een reuk van vermolmend hout; de bodem is twee 
voet hoog bedekt met digt dooreengegroeide planten, als Alchemilla-, 
