Vierde zone. 587 Eenig gebied. 
zijn overtogen. Hij heeft slechts weinige en korte bladeren (frondes), 
zich die horizontaal uitstrekken; zij groeijen om den stam in derigting, 
waarin de speken van een wiel staan en zijn bruinachtig groen van 
kleur. Allen ontspruiten zij op gelijke hoogte aan den afgeknotten top 
van den stam; dikwerf zijn er slechts 5 ‚ en nimmer worden er meer 
gevonden dan 10. Door deze horizontale, kransvormige rigting der 
frondes op den eensklaps afgeknotten top des stams, onderscheidt deze 
boomvaren zich van alle anderen op Java, wier bladeren op verschillen- 
de hoogte ontspruiten aan den allengs toegespisten top van den stam 
en in eene schuine rigting opwaarts groeijen. De loofstelen hebben 
geene stekels en zijn slechts voorzien van ruwe punten. Maar niet 
alleen de loof- en bladstelen, maar insgelijks de ribben en bladeren 
zijn van onderen zoodanig bezet met een buitengewoon lang, 
week, wollig, stroobladachtig vilt van witachtig gele kleur , welke 
eenigzins in het bruinachtig roode overgaat, dat geen spoor van 
de oppervlakte der verschillende deelen of van de vruchthoopjes kan 
worden waargenomen. — Geen andere boomvaren groeit zoo hoog op 
het gebergte, of heeft zulk een hoogen stam als deze Alsophila, een der 
zeven boomvarens, die ik op Java met zekerheid heb leeren kennen. De 
hoogte waartoe hij opgroeit en de eenvoudige, op een scherm gelijken- 
de vorm zijner loof kroon vallen te meer in het oog, naargelang de stam 
waaraan geene oude, verdorde bladeren hangen, kaler is,en naar 
mate het getal bladeren geringer is, deze kleiner en korter zijn; 
deze bladeren ontspruiten allen op gelijke hoogte aan den stam en lig- 
gen allen, even als de speken van een wiel, in één en hetzelfde vlak. 
Onder deze opgetelde boomachtige gewassen onderscheiden zich 
Antennaria javanica, Myrica javanica, Lespedeza cytisoides, maar 
bovenal de Araliaceën en boomvarens door het eigenaardige hunner 
vormen , hetwelk door ons vroeger is geschetst, en in welk opzigt zij 
geheel en al van die der overigen afwijken; alle anderen hebben , ge- 
middeld genomen, eene bepaalde grootte, een zekeren uitwendigen 
vorm, zijn gemeenschappelijk op eene en dezelfde wijze bekleed, voor 
welke gezamenlijke eigenschappen wij geene meer gepaste benaming 
kennen dan die van alpinischen habitus. Te rekenen van de beneden- 
grens dezer zone ontwikkelt zich deze habitus allengs meer en meer 
en wordt nergens in zulke duidelijke trekken , zoo onverbasterd waar- 
