Vierde zone. 589 Kenig gebied. 
ginds, lager op het gebergte wordt waargenomen, verstrooijen deze 
dieren zich meer naar verschillende rigtingen ; hier daarentegen, waar 
de bergtop steeds smaller en steiler wordt, zijn niet alle plaatsen, niet 
alle zijden des bergs even toegankelijk of geschikt om den bergtop te 
beklimmen en uit dien hoofde loopen deze dieren, indien zij een- 
maal eene geschikte plek hebben gevonden, steeds langs hetzelfde 
pad, in dezelfde lijn; daarenboven gaat elk spoor van een 
dergelijk pad eerder verloren in de lager gelegene, warmere 
streken, waar veel regen valt en de plantengroei op den bodem 
des wouds zoo weelderig is. Op deze hooge bergtoppen, waar bijna 
nimmer regen valt, in het koude klimaat, waar de groeikracht 
zoo veel geringer is en de gewassen niet meer zoo snel en weelderig 
opwassen als in de vroeger genoemde streken het geval is, hier 
blijft elk spoor in den grond veel langer zigtbaar. Hierbij komt nog, 
dat de hooge bergtoppen door zulk een groot aantal rhinocerossen en 
zoo menigwerf door deze dieren worden bezocht , dewijl aldaar veel 
meer grassoorten groeijen dan op den woudbodem der tweede en derde 
zone, alwaar men bijna niets dan varenkruiden en Lycopodiën vindt 
en dewijl er onder de grassoorten der bergtoppen eenigen voorko- 
men, die eene bijzondere lekkernij voor deze dieren zijn. 
Wij besluiten derhalve de plaats te verlaten, die wij tot onze 
rustplaats hadden gekozen en te beproeven om den bergtop — 
het doel van onzen togt — nog heden te bereiken. Wij breken 
op en slaan een der rhinoceros-paden in; onze verwachting wordt 
niet te leur gesteld, ja, wat meer is, wij zetten onze wandeling 
veel gemakkelijker voort dan vroeger, niettegenstaande de helling 
voortdurend steiler wordt, naar mate wij hooger klimmen. 
De eiken, Tetranthera- en Saurauja-soorten laten wij eindelijk 
geheel en al achter ons; de Leptospermum- en Agapetes-boomtjes 
komen steeds talrijker voor in het woud; de stammen der 
boomen worden krommer, staan meer en meer in eene schuine 
rigting naar gelang wij hooger bergopwaarts komen; het gansche 
woud wordt voortdurend lager, de stammen worden korter, zij nemen 
in gelijke mate toe in dikte, worden knoestiger, bultiger en ein- 
delijk zien wij om ons heen niet dan kromme, vormlooze stompen, 
ter hoogte van 5 à 5 voet, die eene menigte dikke, gekronkelde 
