Vierde zone. 590 Kenig gebied. 
en op de zonderlingste wijze gedraaide takken in alle rigtingen 
verre in het rond uitstrekken. De loof kroon, die aanvankelijk een 
ronden vorm had, breidt zich tevens meer en meer uit in de breedte, 
naar gelang de boom lager wordt, zij wordt platter en vormt 
eindelijk, ter hoogte van niet meer dan 20 à 25 voet boven den bodem, 
een scherm, op welks bijna effene, horizontale oppervlakte alle 
bladeren en bloemen van den ganschen boom digt nevens elkander 
worden waargenomen. — De kronkelende takken, wier duizend- 
voudig vertakte en gebogene eindtwijgen het bladerenscherm dra- 
gen, breiden zich op zulk eene geringe hoogte boven den bodem uit, 
de rigting, waarin zij zich uitstrekken, is -zoo geheel of bijna hori- 
zontaal , dat de vermoeide reiziger menigwerf eene zeer gemakke- 
lijke rustplaats daarop vindt. De dikke mosbeddingen, waarmede 
zij zijn overtogen, vormen het kussen op deze groene bank en de 
bleeke Usneën, die ter lengte van verscheidene voeten aan de takken 
hangen, vormen de franje, die den troonhemel, het prieël , waarin 
hij uitrust, in het rond versieren. Heeft men in de lager berg- 
afwaarts groeijende wouden menigwerf den verlangenden blik op- 
geheven naar de schoone bloemen, die 100 voet boven den bodem 
in het groen van het loofgewelf schitterden en geheel buiten ons 
bereik waren, hier daarentegen, waar men een der takken tot 
zitbank heeft gekozen, behoeft men de hand slechts uit te strekken, 
of eenen tak te vatten en zich van zijne veerkracht te bedienen, 
ter ophelling tot eenen anderen, om al de bloemen te plukken die 
men verlangt. Deze gele, roode of witte bloemen bedekken alle bla- 
derenschermen, waarheen wij de blikken wenden; het schijnt, dat 
deze boschjes der bergtoppen in hunne eenzaamheid immer met groen 
en bloemen zijn gesierd. — Levendig getroffen door deze geheele ver- 
andering, die wij in het karakter van het plantenrijk ontwaren, op- 
getogen door den rijken overvloed van bloemen , dien wij om ons zien, 
verrukt door de steeds nieuwe, ons nog geheel onbekende planten- 
vormen, welke het woud ons aanbiedt, vergeten wij de uitgestane ver- 
moeijenissen ; blakend van verlangen zien wij reikhalzend uit naar den 
oogenblik, waarop wij de kruin des bergs zullen betreden; daar 
is het, dat wij onze hutten in deze fraaije boschjes willen op- 
slaan — nieuwe reislust bezielt ons en ijlings zetten wij onzen togt 
