Vierde zone. 599 Eenig gebied. 
bare, zwartachtig grijze aarde, bestaande uit verweerde vulkani- 
sche asch, vermengd met vermolmde plantaardige zelfstandigheden. 
Heinde en verre is aldaar de lucht als het ware gebalsemd met 
den welriekenden geur dezer grassoort; ter plaatse, waar zij door 
menschen en rhinocerossen zijn vertreden , vormen hare bladeren zulk 
eene drooge, gladde oppervlakte , dat men niet slechts moeite heeft 
om vasten voet te verkrijgen bij het beklimmen van steile hel- 
lingen, maar tallooze malen uitglijdt en op den grond valt. (1) — 
De andere grassoort is Festuca nubigena Jungh., met smalle, stijve 
bladeren , welke te rekenen van den G.-Mérbaboe oostwaarts heen 
op alle bergtoppen wordt gevonden, die zich hooger dan 6000 
voet verheffen. Het weligst, het talrijkst wordt dit gras aange- 
troffen op de 9 à 10 duizend voet hooge toppen der bergen; het groeit 
steeds in bossen of zooden (caespites fasciculati) van 14 à 2 voel hoogte, 
waarvan verscheidenen vereenigd kleine, rondachtige «eilanden» vor- 
men. Deze vereenigde bossen zijn allen van elkander gescheiden door 
middel van 1 à 14 voet diepe ja zelfs nog diepere, doch smalle voren , 
geulen, kanalen, in den lossen, zandigen bodem , die zich in allerlei 
rigtingen met elkander vereenigen. Is het moeijelijk om zonder te 
struikelen zijn togt door deze bogtige kanalen of gleuven tusschen de 
1 à 2 voet breede graseilanden voort te zetten , nog bezwaarlijker 
wordt het om vasten voet te verkrijgen aan steile hellingen, indien 
de bossen digt nevens elkander staan en de gleuven eene geringere 
diepte hebben dan gewoonlijk , dewijl bet drooge gras alsdan zoo 
glad is, dat men zich met de handen moet vasthouden om niet uit 
te glijden. Uithoofde het in deze hoogste zonen zelden regenten, 
wanneer zulks al het geval is, er slechts een fijne nevelregen valt, 
zoo volgt hieruit, dat het afstroomende regenwater hier slechts zeer 
weinig bijdraagt tot de vorming dezer eigenaardige groeven; het 
schijnt derhalve, dat deze zonderlinge graseilanden hun ontstaan 
te danken hebben aan de bijzondere wijze, waarop dit gras opgroeit, 
dewijl op de wortelen der verdorde, doode stengels van een en 
denzelfden bos zich telkens weder een nieuwe bos ontwikkelt. — 
(1} De welriekende wortelen (Akar wangi), waaruit te Jogjakerta en in andere oorden 
der vorstenlanden Kipas, d. i. waaijers worden gevlochten, komen van eene andere 
grassoort, die tot dat einde veel wordt aangeteeld : Andropogon muricatus 
