Vierde zone. 605 Eenig gebied. 
en zamenstelling van de flora der bergtoppen leeren kennen, hebben 
wij boomen, struiken en bloemen onderzocht en bestemd, thans 
leggen wij de loup ter zijde; met de zorg voor het droogen der bijeen- 
verzamelde schatten , het leggen der planten tusschen papier, hebben 
wij onze Javasche begeleiders belast en begeven ons andermaal op 
weg, ten einde nu met meer gemak en tijd, dan vroeger ‚den bergtop 
te onderzoeken en ons meer en meer bekend te maken met het karakter 
der natuur, in welker midden wij onze hutten hebben opgeslagen. 
Gedurende den ganschen voormiddag wierp de zon hare helderste 
stralen op den bergtop en slechts diep beneden ons in het lucht- 
rüim ontwaarden wij enkele wolken , wier getal allengs vermeer- 
derde. Wij zetten ons neder aan den rand der bergkruin. Het is 
thans middag en er heerscht eene volkomene windstilte; maar van lijd 
tot tijd stijgen, als het ware rollen wolkennevelen opwaarts, die snel 
voorbij drijven. Dan wordt het uitzigt weder vrij, en onze blikken wei- 
den over het bloemrijke woud omlaag tot op de wolkenzee, die diep be- 
neden ons golvend rijst en daalt. Eenige van deze wolken breiden zich 
dun én nevelachtig uit, anderen vormen strooken, terwijl er elders 
worden gezien, die zich hebben zaâmgepakt en als het ware opeengesta- 
pelde gewelven schijnen, waarvan de randen met een scherp verlichten 
zoom zijn omringd. Door de opene ruimten, spleten, tusschen de wol- 
ken ontwaren wij het bewoonde land; onze blikken vallen op het lage 
vlakland van Java, dat 9000 voet beneden onze voeten uitgestrekt 
ligt en zich in het wijde verschiet verliest. Onduidelijk, als door 
een half mat glas, schemert ons dit laagland toe. Hier wordt het 
door de zon beschenen, ginds is het door de schaduwen van wolken 
bedekt, — maar wij herkennen toch de dorpsboschjes, die als 
donkere vlekken in de rijstvelden verstrooid liggen. Boven ons 
breidt zich de heldere hemel uit. Wel pakken zich van tijd tot tijd 
enkele wolken ook boven den bergtop te zamen, doch het donkere 
azuur des hemels laat zich allerwege in de opene ruimten tusschen deze 
wolken ontwaren en vormt met de verblindend witte kleur der wolken 
cen kontrast, dat majestueus mag worden geheelen en het gemoed 
des beschouwers verheft. De thermometer teekent 10 graden R. 
Mag het uitzigt in het wijde verschiet, dat wij van ons stand- 
punt genieten, verheven worden genoemd, het gezigt op het land- 
