Vierde zone. 607 Kenig gebied. 
oppervlakte met bloemen zijn gesierd, vormen als het ware een 
troonhemel boven ons hoofd; zij beschaduwen den bodem, waarop 
Plantago-, Ranunculus-, Viola-, Valeriana- en Thalictrum-soorten , 
Ophelia javanica, benevens eene groote menigte Sanicula montana, 
mos- en grassoorten, varens en Lycopodiën dooreengroeijen en eene 
welige kruidenwoestenij vormen ter hoogte van 15 à 2 voet, die hier 
en daar even digt doorvlochten is met Galium javanicum als de strui- 
ken met dichotomisch verdeelde Gleicheniën en Lygodium-soorten 
doorslingerd zijn, die zich tot eene 5 à 6 voet hooge, fijn gevinde 
bedding vereenigen. Het bloemrijke tapijt des woudbodems is zoo 
digt dooreengegroeid, dat de roodachtig gele bloemkolven van Bala- 
nophora elongata ter naauwernood hier en daar worden waarge- 
nomen, en dat meer dan een Agaricus rhinocerotis wordt ver- 
treden, zonder dat men hem ziet. Tusschen de stammen van vele 
boomen vormt Gleichenia volubilis met hare kronkelende stengels, 
als waren het touwen, een vlechtwerk , dat wij slechts met moeite 
kunnen vaneenrijten. Bij elke *schrede ontmoeten wij nieuwe 
bezwaren, overal vinden wij den weg versperd en geen hakmes 
kan ons hier , gelijk in de wouden der lagere zonen, te stade komen. De 
boomen zijn, wel is waar, laag en klein, de oppervlakte hunner 
loofschermen verheft zich niet hooger dan 15 à 20 voet boven den 
bodem des wouds, maar zij staan in gelijke verhouding des te digter 
bijeen, en hunne gekronkelde, dooreengebogene takken en twijgen, 
die allerwege met mosbeddingen zijn overladen , strekken zich op zulk 
eene geringe hoogte boven den bodem naar alle zijden uit en zijn tevens 
zoo dik, dat men ze niet dan met groot tijdverlies kan wegruimen, ten 
gevolge waarvan men zich genoodzaakt ziet of onder de takken heen 
over den grond te kruipen of, van den een op den anderen zich verhef- 
fende als het ware rijdende, er over heen te klauteren. Zijn slechts de 
toppen der takken, die zich in eene menigte, digt bijeenstaande twij- 
gen splitsen en de oppervlakte van het woud vormen, met bladeren 
bezet, — de takken zelven daarentegen , zoo ver zij tot het binnenste 
des wouds bebooren, zijn met eene des te grootere menigte mos 
bedekt, waardoor zij eene donkere, bruinachtig groene kleur ver- 
krijgen en er dik, vormloos uitzien. Nog dikker, vormloozer, 
bultiger zijn de stammen, waartoe zij zich aan hunne basis ver- 
