Vierde zone. 608 Eenig gebied. 
eenigen; huune ingedrongene, verkorte gestalte geeft eene zekere 
inwendige vastheid te kennen, die de ruwheid van het weder trotseert. 
Geen levend wezen ontmoeten wij in het woud. Nergens hoort 
men het getjilp van een insekt of laat zich het gezang eens vogels 
vernemen, — voor geene slangen behoeven wij hier te duchten. 
Alles is doodstil. Het dierenrijk, dat ginds beneden ons zoo rijk is in 
verschillende vormen, de insektenkoren, het vogelenheir , schijnt hier 
op deze schoone, koele, steeds met bloemen gesierde bergtoppen als 
het ware, uitgestorven te zijn. De fauna staat in verhouding tot 
de flora, tot het geringe getal planten, dat op deze zoo eng beperkte 
bergtoppen groeit. Zeker is het getal vogelen en zoogdieren, dat 
zich hier-ophoudt, veel geringer dan het aantal planten , hetwelk 
hier wordt gevonden. Wanneer men, bij het voortzetten van zijn 
togt, zich een pad baant door het struikgewas, verjaagt men som- 
tijds eene duif, Boeroeng dara: Columba oxyura en porphyrea 
Lemm, uit haar nest; met stille vlugt strijken zij laag over het 
geboomte heen om op eene andere plaats in het kreupelhout uit 
het oog te verdwijnen. Menigvuldiger ziet men in het struikgewas 
een zwarten vogel, die op eene lijster gelijkt, Turdus fumidus mu. 
die zoo weinig schuw is, dat met hem tot op een geringen afstand 
kan naderen, zoodat men dikwerf in verzoeking komt omde hand 
uit te strekken, ten einde hem te vangen. Dan vliegt hij echter op, 
doch zet zich eenige weinige schreden verder, op een anderen tak 
neder en blijft weder even stil zitten als vroeger. Het schijnt, 
dat deze vogel het binnenste van het woud nimmer verlaat, waar 
hij zich steeds alleen en op een geringen afstand van den bodem 
in het digtste, schaduwrijkste gedeelte van het kreupelgewas ophoudt. 
Aan vele der kleine boomen en struiken, die het woud hier vor- 
men, groeijen even als aan Agapetes vulgaris, Gautiera repens, 
zwarte, zoete bessen, die met de vruchten van Mvrica javanica 
en Eurya tristyla het hoofdvoedsel dezer vogelen uitmaken. Het 
fijne, draadachtige baardmos, dat aan de twijgen hangt, behoeven 
zij slechts eenigzins ineen te wikkelen om eene uitmuntende bouw- 
stof te hebben tot het daarstellen hunner nesten. 
Indien wij onzen togt rondom den bergtop wilden voortzetten en ons 
tot dat einde een pad moesten banen tuschen de stammen en dwars 
