Vierde zone. 614 Eenig gebied. 
land der palmen, aan den gloed der tropische zon dan een enkele 
boomvaren, Alsophila lanuginosa, die hier en daar zijn kleine 
scherm boven het loofdak van het woud verheft. Eene koele, 
drooge lucht waait ons hier van alle zijden toe; alle boomen, 
die wij hier om ons zien, zijn dwergachtig klein en herinneren 
ons door hunne overeenkomst in vorm, aan ons noordelijk 
vaderland. Hun loofdak welft zich echter zoo welig over den 
rand des kraters, zij dalen langs den rotswand zoo ver 
afwaarts, wortelen op de smalste voorsprongen, schieten 
opwaarts uit de naauwste reten van het gesteente, — op hunne 
kleine schermen ontluiken in zulk eene groote menigte de fraaije, 
nimmer verwelkende bloemen, dat de eenzame schouwplaats der 
verwoesting, de zwarte lava-blokken, de grijskleurige trachiet- 
wand op deze wijze met groen en bloemen gesierd, zich aan het 
oog nog liefelijker, nog schooner voordoen dan een Rasamala- 
woud, of een trotsch palmbosch van het diepland. De scherpe 
tegenstelling tusschen de doode rots en het frissche, jeugdige planten- 
leven maalt ons hier een beeld, hetwelk op de ontwakende lente gelijkt, 
dat sieraad der noordelijke landen, maar welk schouwspel de bewoner 
van het heete keerkringsland nimmer geniet. Wij staan slechts 
tienduizend voet boven gindsche palmbosschen, wij zijn slechts 
eene halve dagreize van hen verwijderd en toch bevinden wij 
ons hier in eene gansch andere wereld! 
Uithoofde de avond reeds begint te vallen, veroorlooft de gevaar- 
lijke rand niet dat wij hier lang verwijlen. De zon gaat onder; 
zij beschijnt nog slechts de eene zijde des kegels, die op de an- 
dere zijde eene lange, donkere schaduw over de wolkenzee werpt. 
De koude neemt hand over hand toe. Kleine vlugten gele vogelen, 
ter grootte van een kanarievogel (Fringilla? sp.) naderen dit oord; 
zij vliegen, tjilpend, laag langs den grond door het struikgewas, 
waarschijnlijk om hunne nesten te zoeken en zich ter ruste te 
begeven. Op de luisterrijkste wijze gehuld in vurig goudkleurige 
wolken, verdwijnt de zon voor onze oogen; hare laatste stralen 
schiet zij door de openingen dier wolken, om nog een zacht, 
roodkleurig licht op den uitgetanden rand des kraters te werpen. 
Zijne kolk is reeds in nachtelijk duister gehuld. Met het ondergaan 
der zon vallen ook de nevelen. Zij dalen steeds lager, pakken zich 
