Vierde zone. 625 Eenig gebied. 
hevigheid der laatste uitbarsting, waardoor niet slechts de voormalige plantentooi 
dezer berghelling — het Acaciawoud — vernield, maar de geheele oppervlakte, 
met al hetgeen zich daarop bevond, door uitwerpselen (asch, gruis en steen- 
brokken) overstelpt is geworden. 
Op den achtergrond onderscheiden wij, ter linkerzijde van den slakkenkegel, 
een gering overblijfsel — het zuidelijke gedeelte — van den nieuwen krater- 
muur, dat nog niet door slakken is bedekt; alle andere deelen van dezen muur 
zijn of verbrijzeld, of liggen thans bedolven onder slakken, die zich tot een 
hoogen, halfbolvormigeu berg op elkander hebben gestapeld. De aschvlakte ligt 
in haar middengedeelte ter hoogte van 8000 voet boven den spiegel der zee; 
daarboven verheft zich de voormalige, oostelijke muur, die op den voorgrond 
van onze teekening wordt gezien, 424 en de nieuwe, zuidelijke muur 640 
voet, terwijl de kruin van den slakkenkegel nog veel hooger daarboven uit- 
steekt. In zijne zwartgraauwe kleur, woest en ruw verheft zich deze kegel 
daar voor ons. De kale, puntige steenbrokken, waaruit hij is zamengesteld, 
zijn met geen enkel grasscheutje, geene groene mosrank gesierd. Slechts hier 
en daar wordt het eentoonige graauw der slakken door de gele kleur van aan- 
geslagen zwavel afgewisseld. Niet ongepast vergeleek Fr. v. Boekhold dezen 
slakkenkegel reeds ten jare 1786 met een koop steenkolen, welke van onderen 
vuur hebben gevat, zóódanig dat de rook boven op de kruin van den hoop 
uit alle reten opstijgt, — eene vergelijking die insgelijks nog tegenwoordig 
volkomen juist kan worden geheeten. Deze dampen bestaan voor een gedeelte 
uit waterstoom, voor een ander gedeelte uit zwavelig-zuur gaz en komen m 
de bovenste helft, zoomede op de kruin van den kegel uit alle reten en ope- 
ningen tusschen de slakken te voorschijn; hier stijgen zij met een dof loeijend 
gedruisch in den vorm van dampzuilen opwaarts, elders ontwikkelen zij zich 
op zachtere wijze en breiden zich meer in de gedaante van nevelen uit; maar 
alle deze dampen en gassen vereenigen zich in eene geringe hoogte boven de 
plaats van hunnen oorsprong tot een geheel, vloeijen inéén en vormen eene 
algemeene dampwolk, die onophoudelijk uit de kruin van den slakkenkegel 
oprijst en zich, zoo als dit nog tegenwoordig het geval is, op gelijke wijze 
reeds sedert honderde van jaren in den damfkring heeft uitgestort. In de laag- 
landen van Java, aan den voet van dezen berg, heeft thans — wij bevinden 
ons in de maand November, 1836, — de west-noordwest-moesson de overhand. 
Terwijl deze wind over de bebouwde vlakten van Solo en Jogjakerta waait, 
welke 8000 voet lager dan onze bergkruin liggen en thans met sombere wolken 
zijn bedekt en in regenbuijen zijn gehuld, doet zich hier, in den zuiversten 
dampkring, een vrij hevige en aanhoudende oost-zuidoostewind — de passaat- 
wind — gevoelen, waardoor de dampwolken des kraters juist naar die streek 
heen worden gestuwd, van waar de vochtige noordwest-moesson tegenwoordig 
over het laagland blaast. Uit dien hoofde verheft zich de dampwolk, welker 
