Vierde zone. 629 Kraterboschjes. 
zure, menigwerf tot op 60oR. verhitte water der borrelende poelen 
en beken worden aangetroffen — en waar Pteris incisa een plekje 
onbedekt heeft gelaten, daar ter plaatse is de breiachtige bodem 
met een witachtig-groen mos, een loofmos bedekt, dat naar de 
wijze der Sphagnum-soorten in zeer breede zoden groeit; deze 
zoden zijn laag en dun, maar beslaan eene des te grootere uit- 
gestrektheid, zij vormen verscheidene vademen ver één aaneenge- 
schakeld bekleedsel, waardoor de witkleurige, zure en papachtige 
bodem, die uit aluinaarde, kiezelaarde en zwavelmelk bestaat en 
allerwege van dampen is doortrokken, voor het oog wordt bedekt; 
welig tiert het mos op een dergelijken bodem, niettegenstaande 
de thermometer, die door de groene moslaag heen een duim diep 
in den witten modder wordt gestoken , tot op 60eR. rijst. 
Hebben wij deze bewijzen van frische plantengroei in het water 
van kraterpoelen ontmoet, waarin zich eene zoo groote hoeveelheid 
aluin in opgelosten toestand, ja, menigwerf insgelijks vrij zwavel- 
zuur bevindt dat, bij het nuttigen er van,de tanden stroef worden 
gemaakt; hebben wij de weligste, fraaiste boschjes aangetroffen, 
zamengesteld uit boomen die in de omgeving, aan den rand van 
deze kale, dampende plekken groeijen, maar daarentegen in het 
omliggende woud niet worden gevonden; zoo zouden wij bijna 
veronderstellen, dat deze «kraterboomen» beminnaren zijn van 
den aluin- en zwavelbodem en van de zwavelige dampen, en dat 
zij deze eigenschap door de natuur hebben ontvangen om de sporen 
van het allerwege verbreidde leven zelfs nog in de de huivering wek- 
kende werkplaatsen des vulkaans ten toon te spreiden en geen enkel 
klein gedeelte der schepping onbegiftigd te laten! Menigwerf ziet men 
de bladeren van Rhododendron retusum bedekt met een zwavel- 
achtig bekleedsel van eene geelachtig-grijze kleur, een sublimaat 
dat uit de dampen is neêrgeslagen, maar niettegenstaande 
dat blijven zij groeijen en zijn behangen met de fraaiste , schar- 
lakenroode bloemen; op andere plaatsen ontwaart men Agapetes 
mierophylla, die hare welige, fijn bebladerde , ronde kroon midden 
in het water van een meertje verheft dat hevig kookt en borrelt, 
waar zij op een klein eiland van witte slijk of vergane, witge- 
kleurde rots heeft wortel geschoten, — ja levende wortelen van 
