vd (+ . 
Vierde zone, 658 Goenoeng- Ajang. 
vormen, als het ware, een onoverkomelijk bolwerk tusschen dit 
gebergte en de bewoonde vlakten van het laagland. 
Oogenschijnlijk is de koningstijger nict in staat geweest, aan 
de verbazende vermenigvuldiging der herten paal en perk te stellen. 
Voor zeker mag het worden gehouden, dat deze minnaar van het 
heete klimaat zich slechts door de gemakkelijke prooi die hij hier 
vindt, in het koude hoogland heeft laten lokken; wat de paauwen 
betreft, deze zijn hem waarschijnlijk hierheen gevolgd om eene 
dergelijke reden, als ik vroeger, bladz. 508, heb aangetoond. 
Herhaaldelijk wordt onze aandacht getrokken door het buitenge- 
wone getal beenderen van herten, die op den bodem van dit 
hoogland allerwege verstrooid liggen, en zulks is des te opmer- 
kelijker, dewijl in de wildernissen van het laagland, zelfs ter 
plaatse waar zeer talrijke herten zich ophouden , nimmer beenderen 
van deze, noch van andere dieren worden gevonden ; — zou dit ver- 
schijnsel niet kunnen worden verklaard door het volslagen gemis 
van mieren, termiten, benevens andere vernielende insekten, 
waarvan op dit koudere plateau des G.-Ajang geen spoor wordt 
aangetroffen, maar die in gene zone, in het heete laagland in eene 
zoo ontzaggelijke hoeveelheid voorkomen en die alle dierlijke over- 
blijfselen verteeren , ten gevolge waarvan deze laatstgenoemde in 
een ongeloofelijk korten tijd uit het oog verdwijnen? 
Ik vrees, dat het bezoek door mij, in 1844, den G.-Ajang ge- 
bragt en waarvan de uitkomsten te Bësoeki en in andere, nabij 
gelegene plaatsen niet onbekend zijn gebleven, de verdelging 
dezer arme herten zal na zich slepen en de aanleidende oorzaak 
zal zijn geweest, waardoor hun paradijs in den G.-Ajang, vroe- 
ger of later, wordt vernield. Reeds korten tijd na mijn hezoek 
werd er een weg gebaand , een kleine Pasanggrahan in het hoog- 
land opgetrokken en werden jagtpartijen gemaakt. 
«Kultuur is de ondergang der botanie;» dit zijn de woorden 
van een beroemde, sedert lang gestorven kruidkundige, die zijn 
verdriet gewoonlijk op deze wijze te kennen gaf, wanneer hij 
op zijne botanische uitstapjes eene zeldzame plant niet meer kon 
vinden ter plaatse, waar hij ze vroeger in menigte had aange- 
troffen. Met een gelijk regt kan dit van de wilde dieren gezegd 
